Better or bitter?

Alam mo yung feeling na kapag iniwan ka tapos kunwari okay ka. “Hello? Strong ko kaya” “Siya naman nawalan e” “Sus, diko naman yun minahal e” “Okay na ako.” “Hanap mo nga ako jowa”

Asus naman! Maka ganyan ka naman. E alam mo naman sa sarili mong isang text niya lang, rereply ka agad. Pag sinabi niyang miss ka na niya, iisipin mo muna kung papakipot ka o ano pero kilig na kilig kana.

Alam mo namang sa gabi pagkatapos ng lahat ginagawa mo, at maiisip mo siya, “Putangina what went wrong? Bat kami naghiwalay?” “Nagkulang ba ako? Lahat naman ng gusto niya binigay ko a”

Minsan ganyan tayo e, iniisip natin sa sarili natin na ang strong strong natin na kahit sobrang kawalan siya sa buhay natin “Weh tangina keri ko to. Ako pa!” Pero deep inside, you know, bonggels sa sakit!

Sakit ng wala na siyang paki sayo katulad ng paki mo pa din sa kanya ngayon. Sakit na hindi ka na niya iniisip katulad ng pagiisip mo sa kanya ngayon. Sakit na hindi man lang niya iniisip kung okay ka lang ba at kung may magagawa ba siya para maging okay ka.

At kung sakali namang tanungin ka kung okay ka lang ba “Oo naman” Syempre patigasan diba? Ego kung ego e? Pride kung pride ang labanan diba? Sige lang, sarili mo naman niloloko mo e. Sarili mo naman pinapahirapan mo e.

Tingin ko sa mga ganitong pagkakataon, you should let go of your fucking pride and makipagusap sa person involved. Kasi you will never be okay with another person if you yourself is not okay.

Never every say “Hindi ako bitter a!” If you know, to yourself, that you are not even close to better. Kuha mo?