Kaunting pagninilay

So this post is purely about me. Hello, I'm claire. I don't want other people being close to me. Maybe I just don't want them to know me more than I know who am I. This line is gasgas na but believe me when I say "I honestly don't know who am I."

I don't know why I'm like this talaga. If why kapag may darating sa buhay ko its like I'm the one running away from them. Sila na nalapit, ako pa nalayo. And then magrereklamo ako: "Bakit ba single ako?" I don't even know kung anong hinahanap ko sa lalaki but I know na naghahanap ako ng lalaki. Di ko alam kung anong mangyayari sa future ko talaga but then katulad ng sinasabi ng mga kaibigan ko na hindi nakakatulong: "Hintayin mo, darating din yan."

Tanginang tagal. Anong petsa na? End of the world na wala pa din siya. Bakit ko ba kasi hihintayin? Oo nga naman diba, bakit mo hihintayin kung pwede mo namang hanapin dahil nga naman baka hinihintay ka din niya, edi naghintayan kayo. Edi sige, hanapin. Pero paano kung sa paghahanap ko iba ang makita ko? Edi kawawa naman siya, wala siyang partner. Kaya sige na nga, hintayan to the max nalang.

Ang dami dami kong problema sa buhay na kung ipagsasama sa post na ito, wala lang. Memasabi lang.

So nandito kana sa dulong part diba? Madami pa talaga dapat akong sasabihin kaso alam mo na, katamaran. Sorry. Salamat sa pagbabasa sa mga nakakagagong posts. Mwatsup!