While reading Veronika decides to die, ang tanging naiisip ko na lang, ang pinagkaiba lang namin ay I don’t want to die pa. I mean, yung reasons niya kung bakit siya nag suicide is same as my reasons kung bakit nakakatamad na mabuhay. Nakakatamad na mabuhay dahil araw araw, pare pareho lang ang nangyayari, walang bago.
Pero oo nga naman, hindi ba natin na isip na kayua siguro walang bago ay dahil hindi naman talaga nating ginustong mabago, siguro gusto natin pero unconsciously, kahit gusto nating mabago ang nakasanayan, yun pa din ang gagawin natin.
“Ayoko na mabuhay, katamad” is like saying “Ayoko na mag tumblr, nakakatamad na” Ayaw mo na pero you keep on doing it, you are still living in it. Why? I don’t know. So you’ll ask yourself and hindi mo din alam so mas maguguluhan ka pa so anong solusyon? Wag nalang makealam sa mundo, magrebelde, magwalanghiya.
Tama ba yun? Syempre mali yun. Pero may mga gumagawa nun, tulad ko. Napaka rebelde ko nang tao and thank God hindi pa ako nag su suicide. Bakit? Ayoko e. Kahit ayoko na mabuhay dahil paulitulit lang nangyayari, unconsciously gusto ko din. Syempre kung ayaw ko, edi nag pa overdose na ako sa pill diba?
Blogging this for the sake of noting myself that I love my life.
Kahit ganito ako, magtaka ka na pero, oo. Mahal ko buhay ko.
No comments:
Post a Comment