Sa pagiging matumal

Una, nagsasawa na ako sa kaka blog ng kainisan ko sa mga tao, sa panglalait sa mga kalait lait na tao, sa pambabara sa mga kabara bara na tao, sa pang o okray sa mga dapat okrayin.

Nag blog ako nga tahimik, ito ngang blog na ito. Na hindi masyado na uupdate dahil...

Pangalawa, naranasan ko nang maging busy sa totoong mundo ko. Maging chismosa at pakialamera alang alang sa storya na ginagawa ko. Totoo ngang walang reporter ang hindi marunong magtanong. And now I say I'm a chismosa slash pakialamera in the making. Lol.

Numbers one and two are just some of my realizations na 'ay, ang tanda ko na'. Oh my gosh guys tumatanda na ako. I seldom drink na nga e. Madalas napapa araw araw pa din pero nililimita ko na ang sarili ko. Dahil naiisip ko "May pasok pa ako bukas e"

Imagine? Me being like that. Na a amaze din ako ha. Diko carry ang mga pangyayari! Haha.

Tapos yung tamad na tamad ka na pumasok dahil pagod na pagod ka na pumasok pero maiisip ko na hindi pwede umabsent dahil sayang ang news, kailangang gawin.

Basically ang nangyari, naiwan ko ang pagsusulat dito para sa pagsusulat sa 'real thing' and it leads me to a very very good "insert right word here'. :)

I, Today, already have 11 published articles on The Manila Times. Ang saya ko lang. Sobrang proud ko sa kasipagan ko pumasok at magsulat ng articles kahit wala namang sweldo. Fun!

Gusto ko ang trabahong ito, gusto ko ang bawat segundong binubuhos ko sa pagsusulat, bawat yosi sa pagiisip, bawat kape sa pagpupuyat, bawat konting pagaangas, bawat medyo pagkamayabang.

P.S Hello followers, sorry at di masyado na a update ha? Love, me.

What is asensado?

Hihi! Tarush ng lola mo. Sorry nagyayabang, mayabang kasi talaga ako. De joke, masaya lang kasi talaga ako dahil feeling kemberloo na ako. Hah! Masaya kaya. Ang saya kaya sa pakiramdam. Yung feeling mo, super press ka na.

Kahit na hindi mo alam kung tungkol saan ang award na yun, kung anong pinaguusapan, kung sino yung secretary na nagsasalita, kung ano yung mga pinagsasasabi ni Noynoy. Kahit na hindi mo alam, oh well. Basta nandito ako. Lol.

Sorry guys, masaya lang thalaga ako. At May 23 nga pala ngayon ano?

Huhuhu. Nakaka sad naman itong parte na ito, ang tagal ko hinintay ang Maroon5 pero heto hindi pa din ako nakapanood. Nakakaloka naman kasi, bat ba hindi ako pinagbigyan ng Daddy e.

Nakita ko nga si Noynoy, hindi ko naman nakita si Adam my loves. Hindi naman yata makatarungan yun ano. Sadness. Eto na ba ang Work before pleasure? Diko keri to. Sana naman bago tuluyang magunaw ang mundo ay makita ko talaga ang Maroon5. Mahal na mahal ko sila. Promise. Tunay na tunay! Pak!

Sorry sa pagka MEMA ko.

(MEMA = ME MA sabi lang"may masabi lang")

YUNG BADTRIP

magine this. Isang araw badtrip na badtrip ka, na para bang na create ang araw na yun para inisin ka. Na para bang lahat ng nangyayari ay against sa mga gusto mong mangyari. Pwedeng umulan pero wala kang dalang payong. Pwedeng ang ganda ng porma mo dahil sa jacket mo or sa longsleeves mo pero ang init init, jinajabar ka na. Pwedeng nakita mo ang syota mo sa mall pero sabi niya papasok siya. Pwedeng nainis ka sa boss mo kanina. Basta inis na inis ka na gusto mo lang ibaling ang inis mo sa ibang bagay.

Gusto mo sana bumili ng libro dahil baka mahanap mo ang sarili mo sa ibang character sa libro. Pero kulang ang budget mo. So as much as gusto mo magbasa, dahil lunch time na, kakain ka nalang.

12:00 pm. Ni try mo pumunta food court. Sakto may upuan. Naka earphones forever ka lang tapos biglang may lalapit sayo titingnan mo at bubuka bibig nya, kinakausap ka pala. Aalisin mo earphones mo na para bang nagambala ka talaga niya. “Ano?” “May kasama ka?” “Meron.” Nakakainis diba? Isipin mong apat na tao, iba ibang tao ang nagtanong kung may kasama ako.

Kahit na makikitabi lang sila sa lamesa, ayoko. Bakit ba? E kunwari may kasama ako e! Kita mong mag isa tapos tatabihan mo. Ayoko nga e! Kita mo nang nagiisa tapos tatanungin mo pa kung may kasama! Hay nako! Edi aalis ever ka nalang dun, kawawa naman sila e.

Edi mag isa ka lang diba? Hahanap ka ngayon ng kainan na kaunti ang tao para sure na may upuan ka. Jollibee 3rd floor, SM Manila. Bakit doon? Kasi may SM na sa baba. Meron din sa taas. Malamang mas kaunti nakain sa taas.

Edi ayun, pipila ka na. Badtrip na badtrip ka diba? Dahil ang dami nangyari at ang malala pa niyan, mag-isa ka lang. Tapos pag dating mo sa counter, si ate sobrang ngiti. Hindi naman siguro masama ngumiti pero yung uulitin lang yung order mo, nakangiti pa din. Maglalagay lang ng food sa tray mo, nakangiti pa din. At di mo mapigilang isipin. “Masaya ba kaya talaga to o sadyang plastik lang?”

So titingnan mo yung iba pang nasa counter at lahat sila nakangiti. Hindi mukhang friendly putangina. Badtrip na badtrip ka na nga tapos sila masaya. Anyare! Para bang gusto din nila nakangiti ka. E ayoko nga e. Gago ka ba!

Naisip ko tuloy na wag na wag kumain sa foodchains kapag badtrip. Nakangiti nga sila, di naman nakakatulong. Tss! Baliktad? E naiinis talaga me e.

Minsan talaga ang mga tao, kahit walang ginagawa, kahit nagtatanong lang, kahit ngumingiti lang, nakakainis! Badtrip is badtrip. Yun na yun!

Experience

Hep! This is an OJT experience not cheberloo kemberloo yun na yun! Gusto ko lang ishare na hindi masaya sa dyaryo. Lol. Masaya na ka stress. Super ka stress. Lalo na sa beat ko. Ghurl, Malacanang beat! Ghurl araw araw ko kaharap sina Lacierda at kung sino sino pang spokesperson sa palasyo.

Ghurl, araw araw ko kasama sina Willard Cheng. Ghurl bago niyo malaman ang news bukas, alam ko na ngayon palang. Kung sa ganoong anggulo mo titingnan, wow talaga e. Kahit nga ako proud ako sa mga pinaggagagawa ko e. Pero kapag ginagawa ko na, wala na. Grabe. Nakaka stress e.

Yung araw araw, maraming news na chinichika ang palasyo. Tapos gagawa ako ng mga apat sa isang araw (depende sa mood) tapos hindi lang mapa publish bukas dahil sa hindi mo alam na dahilan. Ang sakit kasi feeling ko ang ganda ganda na nung gawa ko e tapos waley pala kwents sa kanila. Kaloka sa effort ha! Binabasura effort ko.

Napagtanto kong ganto pala sa media, mararanasan mo ang lahat ng klaseng rejections. Saklap ghurl. Sakit e. Nakakatamad tuloy pumasok. Pero for the sake of professionalism (YEHES), gagawin ko ang lahat para ma publish pa ULIT ako. Kaya ko to diba?

Sino nagsabing hindi? Pakamatay na.

Kaunting pagninilay

So this post is purely about me. Hello, I'm claire. I don't want other people being close to me. Maybe I just don't want them to know me more than I know who am I. This line is gasgas na but believe me when I say "I honestly don't know who am I."

I don't know why I'm like this talaga. If why kapag may darating sa buhay ko its like I'm the one running away from them. Sila na nalapit, ako pa nalayo. And then magrereklamo ako: "Bakit ba single ako?" I don't even know kung anong hinahanap ko sa lalaki but I know na naghahanap ako ng lalaki. Di ko alam kung anong mangyayari sa future ko talaga but then katulad ng sinasabi ng mga kaibigan ko na hindi nakakatulong: "Hintayin mo, darating din yan."

Tanginang tagal. Anong petsa na? End of the world na wala pa din siya. Bakit ko ba kasi hihintayin? Oo nga naman diba, bakit mo hihintayin kung pwede mo namang hanapin dahil nga naman baka hinihintay ka din niya, edi naghintayan kayo. Edi sige, hanapin. Pero paano kung sa paghahanap ko iba ang makita ko? Edi kawawa naman siya, wala siyang partner. Kaya sige na nga, hintayan to the max nalang.

Ang dami dami kong problema sa buhay na kung ipagsasama sa post na ito, wala lang. Memasabi lang.

So nandito kana sa dulong part diba? Madami pa talaga dapat akong sasabihin kaso alam mo na, katamaran. Sorry. Salamat sa pagbabasa sa mga nakakagagong posts. Mwatsup!

Parang bula, bigla nalang mawawala

May mga tao talaga minsan na parang bula ano? Yung bigla nalang mawawala. Katulad ng bula, wala silang damdamin, wala silang pakialam sayo. Kaya siguro ganun ganun nalang kung mangiwan ng tao.

May mga tao talagang may lahi e. May lahing paasa. Yung tipong lahat nang mga nangyayari sa inyong dalawa ay masyadong masaya. Parang masyadong nakakatuwa na hindi na yata tama. Masyado ka nyang pinapakilig. Tapos magtatanong ka. Ay mali, gusto mo pala tanungin pero hindi mo kaya.

Gusto mong tanungin kung anong meron kayo. Exclusively flirting? Or pang everyone sya. Kaso hindi mo matanong kasi wala kang K "Kapal ng mukha" at baka sadyang K "Kerengkeng lang talaga sya". Sa pagiisip niyan, ayaw mo nalang din talaga mag tanong kaya mag se settle ka nalang sa kung anong meron kayo.

Mag se settle ka nalang kasi feeling mo "E nagpaparamdam naman siya e" E malay mo nagpaparamdam pala siya sa lahat. Malay mo multo pala siya all this time. Chos. Malay mo hindi lang siya sayo ganyan, pero syempre hindi mo iisipin yun kasi nga bet mo siya e. Kaya ang iisipin mo "Keber! Basta gusto niya ako"

So ikaw si tanga, aasa. Tapos biglang hindi mo alam kung anong nangyari, parang nag CR ka lang saglit, namatay na yung bida, naligaw ka na. Umasa ka e. Tapos biglang mawawala.

Yung spark na nandun dati, naging abo nalang. Yung taong nagpapaasa sayo at inaasahan mo dati, katulad nang bula, bigla nalang nawala.

Parang bula, bigla nalang mawawala

May mga tao talaga minsan na parang bula ano? Yung bigla nalang mawawala. Katulad ng bula, wala silang damdamin, wala silang pakialam sayo. Kaya siguro ganun ganun nalang kung mangiwan ng tao.

May mga tao talagang may lahi e. May lahing paasa. Yung tipong lahat nang mga nangyayari sa inyong dalawa ay masyadong masaya. Parang masyadong nakakatuwa na hindi na yata tama. Masyado ka nyang pinapakilig. Tapos magtatanong ka. Ay mali, gusto mo pala tanungin pero hindi mo kaya.

Gusto mong tanungin kung anong meron kayo. Exclusively flirting? Or pang everyone sya. Kaso hindi mo matanong kasi wala kang K "Kapal ng mukha" at baka sadyang K "Kerengkeng lang talaga sya". Sa pagiisip niyan, ayaw mo nalang din talaga mag tanong kaya mag se settle ka nalang sa kung anong meron kayo.

Mag se settle ka nalang kasi feeling mo "E nagpaparamdam naman siya e" E malay mo nagpaparamdam pala siya sa lahat. Malay mo multo pala siya all this time. Chos. Malay mo hindi lang siya sayo ganyan, pero syempre hindi mo iisipin yun kasi nga bet mo siya e. Kaya ang iisipin mo "Keber! Basta gusto niya ako"

So ikaw si tanga, aasa. Tapos biglang hindi mo alam kung anong nangyari, parang nag CR ka lang saglit, namatay na yung bida, naligaw ka na. Umasa ka e. Tapos biglang mawawala.

Yung spark na nandun dati, naging abo nalang. Yung taong nagpapaasa sayo at inaasahan mo dati, katulad nang bula, bigla nalang nawala.

Parang bula-bigla nalang mawawala.

May mga tao talaga minsan na parang bula ano? Yung bigla nalang mawawala. Katulad ng bula, wala silang damdamin, wala silang pakialam sayo. Kaya siguro ganun ganun nalang kung mangiwan ng tao.

May mga tao talagang may lahi e. May lahing paasa. Yung tipong lahat nang mga nangyayari sa inyong dalawa ay masyadong masaya. Parang masyadong nakakatuwa na hindi na yata tama. Masyado ka nyang pinapakilig. Tapos magtatanong ka. Ay mali, gusto mo pala tanungin pero hindi mo kaya.

Gusto mong tanungin kung anong meron kayo. Exclusively flirting? Or pang everyone sya. Kaso hindi mo matanong kasi wala kang K “Kapal ng mukha” at baka sadyang K “Kerengkeng lang talaga sya”. Sa pagiisip niyan, ayaw mo nalang din talaga mag tanong kaya mag se settle ka nalang sa kung anong meron kayo.

Mag se settle ka nalang kasi feeling mo “E nagpaparamdam naman siya e” E malay mo nagpaparamdam pala siya sa lahat. Malay mo multo pala siya all this time. Chos. Malay mo hindi lang siya sayo ganyan, pero syempre hindi mo iisipin yun kasi nga bet mo siya e. Kaya ang iisipin mo “Keber! Basta gusto niya ako”

So ikaw si tanga, aasa. Tapos biglang hindi mo alam kung anong nangyari, parang nag CR ka lang saglit, namatay na yung bida, naligaw ka na. Umasa ka e. Tapos biglang mawawala.

Yung spark na nandun dati, naging abo nalang. Yung taong nagpapaasa sayo at inaasahan mo dati, katulad nang bula, bigla nalang nawala.

Loser to Langya

Naalala ko nung highschool ako, nung elementary ako, kung paanong parang hindi ako gusto ng mga tao, kung paanong may friends ako pero never the favorite friend, may ganon naman talaga diba? Yung kaibigan na parang paborito ng lahat. So ako, parang isa lang sa mga nakikihati sa atensyon. Gusto ko, ako ang laging kasama kung hindi magtatampo ako.

Naalala ko din nung elementary ako kung paanong dalawa lang yung itinuturing kong kaibigan. Yung isa nawala pa dahil lumalaking maarte naisip niya siguro na loser ako kasama katulad nung isa kong kaibigan na loser sa paningin ko kaya medyo nilalayuan para hindi maging loser. Lumaking tila loser kaya umiiwas sa loser.

Nakakalungkot isiping hindi talaga tayo pantay pantay. Na nandyan talaga ang mga taong kelangang ipagsiksikan ang sarili para matanggap sila ng iba. Na kailangan nilang magbago para maging "cool" sa paningin nang mga gusto nila maging kaibigan.

Naalala ko din nung elemetary ako kung paanong nagpanggap akong may sakit ng tatlong araw dahil ayoko na pumasok, yung tipong naglalagay ng bawang sa kilikili para uminit at hindi papasukin. Hindi ko na ginugustong pumasok dahil parang bumababa ang tingin ko sa sarili ko kapag nandun ako sa eswelahan na yun. Yung tipong ayaw na ayaw ko mag report sa unahan dahil wala namang nakikinig sa akin. Yung bobo ang tingin nila sa akin. Kung paanong pumupunta lang ang iba kong kaklase sa bahay dahil medyo may kaya nga akong tao.

Naalala ko naman nung highschool ako, kung paanong naiyak ako sa CR dahil pati apilyido ko pinaglalaruan, kung paanong walang gustong pumartner sa akin dahil marahil hindi ako kaaya aya (pero may mas malala naman sakin), kung paanong naguwi ako ng notebook ng isang "cool" na kaklase para masabi ko sa kaibigan ko na "Kay ___ yan e" At kung paanong sasabihinh niyang "Wow, close kayo?" Kung paanong iniisip ko na close nga kami.

Naalala ko din kung paanong nagsusulatan kami araw araw ng kaibigan ko nung highschool. Marahil dahil na din ito sa kawalan ng lakas loob na ikwento ang mga bagay bagay sa harap ng isat isa. Tapos naging busy siya, dumami kaibigan at ako naiwan.

Naalala kong nagsimula ang highschool na anim kaming magkakaibigan tapos pabawas ng pabawas dahil nagkakaroon ng mga sari sariling interes.

Naalala ko din kung paanong pinapasaya ko lang ang sarili ko sa pagtetext dahil kulang na nga ng atensyon sa bahay, iba pa ang atensyon na natatanggap sa eskwelahan. Naalala ko kung paanong ang daming naging kaibigan sa text, kung paanong ang dami kong natutunang mali dito, kung paano ako sinaktan ng tatay ko, kung paano ako kinilig.

Tapos kolehiyo, 'di ko inaasahang papasa ako sa UST dahil tanga nga ako e. Pero dahil nakapasa ako inisip ko nalang na tamad lang ako, dahil may iba akong kilalang bumagsak. Dito nagbago buhay ko.

Marami akong nakilala, natuto ako magpunta ng Maynila, Fairview, Malabon, Antipolo, Muntinlupa, Makati, Intramuros, Diliman, LB at iba pa. Natuto ako mas magsinungaling sa magulang ko, natuto ako maginom, mag yosi at kung ano ano pa. Pero ni minsan walang nag udyok sa akin na gawin ang mga bisyong to. Pinili ko talaga ang mga to. Sumasaya ako sa simpleng paglunok ng alak at pagbuga ng usok e. Anong magagawa ko?

Pero dahil sa maling daan na tinatahak ko, mas dumami ang naging kaibigan ko. Lagi akong masaya, kuntentong kuntento na. Naiisip ko tuloy minsan, tama ba itong ginagawa ko? Alam kong mali pero gusto ko pa din. Hindi ko alam ang gagawin ko.

Naiisip kong kailangan ko ng tao na magpapabago ng mga pananaw ko sa buhay at magpapabago ng buhay ko or ayusin man lang kasi ligaw na ligaw na ako. Pero dahil mukhang wala pa siya, makukuntento nalang muna ako sa pag ba blog nito.

Note: Muntik na ako maiyak sa naisip kong pagkaloser ko dati at sa naisip kong napakasamang tao ko na ngayon. Walang maganda sa kahapon at ngayon ko. Sana yung bukas ang magbigay kulay. Hindi na ako makapag hintay.

Pag-ibig nga naman

Naisip ko isang araw kung paano yung chages sa life ng mga taong single, masaya maging single tapos isang araw nandyan yung taong para sa kanya. Sa isang hindi sinasadyang pagkakataon, may nagmahal sa kanya -i ang klaseng pagmamahal- pagmamahal na hindi kaya ibigay ng ibang tao, nang ibang lalake, nang ibang babae.

May ibang iga grab na ang opportunity dahil minsan lang yun e. Masaya kaya sila? Sa mga pagbabago sa buhay nila? Masaya kaya silang laging may nagtatanong kung kamusta araw nila? Masaya kaya silang imbis na magiinom kasama brkada ay kasama niya lang ang isang taong yun? Sapat na kaya ang isa para palitan yung madami? Kung dati, madaming nagtetext sa kanya, nggayon iisa nalang. Masaya kayang umiikot nalang ang mundo mo sa isang tao? Hindi kaya sila nagsasawa at iniisip na “Hindi ko pa ito gusto”

May mga pumapasok sa relasyon dahil pagod na sila mag isa ngunit nung nandyan na ang kasama, nasasakal naman.Ang gulo gulo.

May mga taong masaya magisa. May mga taong ayaw nababakante. May mga taong iiwan ang ka relasyon dahil gusto ng madami. Meron namang madami na gusto na lang ng isang seseryosohin. Pero bakit kaya hindi nagiging tama lahat?

Parang kahit masaya sila one day, biglang break nalang isang araw. Meron namang lagi nagaaway tapos hindi naman mapaghiwalay. Pagibig nga naman.