Relasyon

Kung noon, nakakakilig padin yung nasa magkabilang line kayo ng phone kahit walang mapagusapan. Ngayon, nakakainis na. Lahat ng bagay nagbabago. Kahit yung dating sinabi mong forever, ngayon walang dalawang isip na binabalewala mo nalang. Gagon talaga. Forever forever. Walang ganon oy. Asa ka pa.

BAKIT KASI GANON.

Bakit nga ba ganon. Alam mong hindi pwede pero sige ka padin. Alam mong bawal tumingin, titingin ka pa din. Alam mong nakakalasing, iinom ka pa din. Alam mong masikip, ipapasok mo pa din. Alam mong lalabas, hindi mo pa din huhugutin. Alam mong bawal. Pero mas alam mong masarap. Alam mong hindi pwede. Pero mas alam mong gusto mo. Bakit nga ba ganon? Tapos sa huli magrereklamo tayo. At isa pa yun. Alam na natin ang kalalabasan, gagawin padin natin. Tapos tsaka tayo mag rereklamo, magiisip, matatauhan. Pero sa bandang huli, uulitin at uulitin pa din. Siguro ganon lang talaga.

Relasyon

Mahal mo. Mahal ka. Kayo. Kala mo sa kanya na umiikot mundo mo. Na sa araw na yun ayaw mo ng ibang kasama kundi sya. Ayaw mong may ibang tatawag kapag hindi sya. Ayaw mo nang ibang messages na hindi galing sa kanya.

Tapos isang araw nalang may pogi kang makikilala. Isang araw nalang may chix na mas hot sayo na dadaan sa harap nya. At dun. Sa moment na yun. Akala mo isang segundong napalingat ka lang. Pero don. Sa isang segundong yun. Unti unti. Nasisira kayo. Di mo man aminin, pero isang araw makikita nyo nalang ang sarili nyong naghahanap ng presensya ng iba. Makikita nyo nalang na hindi na ang presensya ng isa’t isa ang bumubuo nang araw nyo. At doon, magsisimula na yung labuan, away, pagdududa na kinalaunang mapupunta sa break up. Tapos yun na yun. Iiyak ka. Kala mo nasaktan ka. Na ayaw mong aminin sa sarili mo na nasa sayo yung pagkakamali. Isisisi mo pa sa kanya. Tapos iiyak ka pa ulit. At maghahanap. At magmamahal. At masasaktan. Tapos, yun na. Ulitin mo nalang.

Para sa mga lalake:

Kapag nagpapasagot ka ng babae, dapat ipipilit mo. Karamihan sa mga babae, mang re reject ng mangrereject. Oo. Paaulet ulet. Isang basted. Dalawa. Tatlo. Hindi naman ibig sabihin non, ayaw na nila sayo. Minsan gusto lang nilang ipilit mo yung sarili mo sa kanila. Minsan iniisip ng mga babae na “kapag ako niligawan ulit nito, sasagutin ko na”. Pero ang problema naman sa inyong mga lalake, kapag na basted, aayaw agad. Pipili na ng iba. Hindi na uulitin. Tapos kapag nalaman sa huli na gusto din sila nung babae, maiinis, magsisisi.

Kape at pagibig.

Ang kape.

Alam mong mapait pero titikman mo padin. Alam mong mapait pero paulit ulit mong iniinom. At dahil mapait, lalagyan mo ng asukal at creamer para sumakto ang lasa. At kapag may tamang lahok, sakto na. Minsan kahit masarap ang instant coffee, mas gusto mo padin yung totoo.

Ang pagibig.

Kapag nasaktan ka aayaw ka na. Kapag may konting tyaga, ipipilit. Pero kapag wala, hahayaan nalang. Kapag mapait ang samahan, kapag nasasaktan ka na pero gusto mo pa, tulad nang kape, tamang rekados lang at maayos din yan. Pwede kayong magusap. Pwedeng magbago. Pwedeng mag tulungan. Minsan kahit gustong gusto mo nang bitawan at tumakas nalang, ayaw mo padin. Kasi minsan, mas masarap yung totoo.

Mahal

Ang strong nang word na mahal noh? Ewan ko. Ikaw, alam mo ba ang ibig sabihin nang salitang love? Ang dami daming meaning. Ang dami daming nagbibigay nang meaning. Meron bang absolute meaning? Yung meaning ba sa diksyunaryo mas tama? O ano ba?

Sabi nang iba mahal nila yung tao kapag hindi maka tulog sa gabi sa kaiisip. Pero malay mo naman may insomnia ka lang talaga tapos sya yung naisipan mong isipin.

Sabi nang iba kapag nasasaktan ka kapag may kasama syang iba at sweet sila. Pero sure ka ba na hindi mo lang na i imagine na nasasaktan ka? Naimbento ang mind over matter diba? Baka naman lahat nang yan ay nasa isip mo lang.

Yung iba, hindi na nga sila pinapansin at kinakausap, sige pa din sa pangungulet. Yun daw ang pagmamahal. Malay mo naman wala ka nang ibang kakilala kaya ka nangungulet.

Ano nga ba kasi ang love. Ang strong strong nang word pero ang dalas nating gamitin. Kahit sa mga syota nating hindi naman talaga natin minahal.

Halimbawa. Nagkausap kayo magdamag. Ang dami nyong similarities. Natutuwa kayo dahil kausap nyo sya. Masaya kasi parang kilalang kilala mo na sya. Tapos kinabukasan kayo ulit ang maguusap. Tapos ganun kayo nang isang linggo. Tapos hindi nakapag usap. Magagalit ka. “Sabagay sino nga ba naman ako.” At gaganyan kang drama. “Hindi nga naman pala tayo.” sabay ganyan pa. At dun na nga magsisimula ang kalandian na madali ding magtatapos.

E kasi naman. Tangina lang. Ano ba. Masyado ka lang nahumaling sa ideya nang pagmamahal kaya ka ganyan. Kaya mo sya kinarir. Kaya mo nasabi lahat. Nakakaloka. Magkausap? Ma i inlove? Tangina. Ok.

Pero sino nga ba naman ako para hindi paniwalaan ang mga tong na inlove na. E love daw yun e. Sige maniwala tayo. Baka nga naman love yun.

Para sa iyo, sa iyo, at sa iyo. Wag mong gamitin ang salitang ‘mahal’ kung hindi naman totoo. Nakakaloko yan. Nakakagago.

Love. Love. Magbe break din kayo.

Alin, alin, alin ang chenes? Utak o Puso?

Totoo ba? Naniniwala ka ba? Ikaw, ano sayo? Mas pipiliin mo ba yung dinidikta ng utak mo o yung sinasabi ng puso mo? Ako, depende.

Depende dahil malay natin ang dinidikta pala sakin ng utak ko ay yung tipo ko naman diba? Edi jakpat! Pero dun tayo sa hindi. Edi puso ang susundin ko. Totoo lang. Kahit hindi ako kumain nang tatlong beses sa isang araw, kahit araw araw kaming mag aaway dahil nagrereklamo ako sa aming kahirapan, basta kami ang magkasama, solb na. Ang korni ba? E ganun e. Mahal nga daw e.

Kesa naman dun sa ang ganda ganda nang bahay nyo tapos pagdating mo sa bahay ang tingin mo sa kasama mo, demonyo. Parang nadedemonyo ka na din tuloy at gusto mo syang patayin.

Nung isang beses natanong ang kaibigan ko nang ganitong tanong. Ang sagot nya, susundin nya yung utak nya. Kaya daw kasi ini design nang dyos na mas mataas ang utak kesa sa puso para utak daw ang paganahin. Sabi naman nang nagtanong sa kanya “Kahit hindi mo mahal?” Ang sagot nya“Matututunan ko din syang mahalin”.

Matututunan nga bang mahalin ang isang tao? Siguro oo. Kaso ang pangit diba? Parang iginuguhit mo lang yung tadhan mo. Gago, kaya nga tadhana e. You let things flow. Hindi yung ikaw ang magdedesisyon nang mangyayare sa hinaharap. Yun yung ikasasaya nang buhay e. Yung mga pagdedesisyon nang walang kasiguraduhan basta alam mong masaya ka, go lang. Kapag napunta sa mali, itama. Lahat naman masosolusyunan e.

Mali yung mamahalin mo sya dahil gusto mo, dahil dapat, dahil kelangan. Mahalin mo sya dahil mahal mo sya. Para sa huli, walang iiyak, walang mahihirapan, walang masasaktan.

Confession

Napaka back stabber kong tao. Kahit mga kaibigan ko nasasabihan ko nang masama tapos kapag hindi ko sila kasama nilalait ko sila. Huhuhu.

Alam ko pong hindi ako perpekto, kaya sorry po. Uhm masaya lang po talaga minsan magsabi nang bad. Lahat naman nang bad, masaya. Huhu. Sorry po lalo na sa mga kaibigan kong kung ano ano ang nasasabi at naiisip ko na hindi nila alam. Mahal na mahal ko kayo kahit ganito ako at kasama kayo sa mga dasal ko.(Kahit minsan lang ako magdasal) Lagi akong nagdadasal sa isip ko po. Promise po.

Sorry po kung hindi ako naging isang mabuting nilalang. Diko po intensyong maging ganito at hindi ko rin intensyong bumuti. Kaya bahala na. Mwa.

Sa "Para kay B"

Una, noong narinig ko ito, ang ganda daw. Kaso inisip ko wala akong gustong basahing tagalog kung hindi si Bob Ong lang. Pero dahil parami na nang parami ang bumabasa nito, pumunta ako sa National Bookstore. Nakita ko ang libro. Binasa ko ang harapan.

Para kay B (O kung paano dinevastate ng pag-ibig ang 4 out of 5 sa atin)

Natuwa ako kasi parang hindi magandang ending ang kahahantungan. Ako kasi, kapag nagsusulat ako nang kahit ano, ayoko nang magandang ending. Dun ako sa realidad. May namamatay, hindi sila nagkakatuluyan, may kabit, mag hihiwalay. Ayaw ko kasi nang mga and they live happily ever after. Nakakaloko kasi e. Masyadong imbentong imbento. Masyadong pang libro. Tapos binasa ko yung likod nang libro.

Me quota ang pag-ibig. Sa bawat limang umiibig ay isa lang ang magiging maligaya. Kasama ka ba sa quota?

Ito ang nagtulak sa akin para bilhin ang libro na ito. Likod at harap palang, akong ako na. Gusto ko kasi nang mga kwentong makatotohanan. Ayoko nang mga sweet endings tapos papaniwalaan kong ganon talaga ang nangyayari sa totoong buhay. Alam naman nating hindi e. Alam naman nating nililinlang lang tayo nang ibang writers e. Kaya ayaw ko nang mga ganun e. Nakaka gago lang.

Sa pag basa ko nang libro, namangha ako sa pag ikot nang storya. Bawat detalye nang storya ay sadyang pinag isipan. Nakaka kilabot. Nakaka amaze. Sobrang angat nang tingin ko sa sumulat.

Gusto ko yung hindi pa tapos na ending. Yung wala pang revision sa ending na nagaganap. Mas makatotohanan kasi e. Yung mga pangyayari, lahat.

Pero oo nga nama’t kwento lang yun at may karapatang gumanda din ang ending nang mga characters. Pero ako kasi hindi ako naniniwala sa happy endings e. Hindi ako naniniwalang may magkakatuluyan na happy talaga. Siguro meron. At ako din may teorya, sigiro 1 out of 10 lang yun.

Alam ko na to pero dapat matutunan nang ibang tao. Na iba ang mga nasa libro at TV sa totoong nangyayari. Sa TV, alam mong maiiyak ang bida at iiyak nga sya. Sa libro, pwedeng pwedeng ibahin nang manunulat ang ginagawa nang isang tao, pwede nyang palitan lahat dito. Pero sa personal, kapag nagawa mo na, yun na yun. No revisions. No erasures. No predictions. Wala kang ibang magagawa kundi mabuhay sa buhay mo.

Mas magandang nasasanay tayong wag paniwalaan ang mga happy endings. Para kapag nasaktan tayo, neutral nalang. Ganito ang pinapaniwalaan ko. Kaya siguro manhid na ako.

Basta sa librong to, ang dami kong na realize.

Pero gayunpaman, hinihiling ko na sa limang nagmamahal, kung sakali, ako yung isang magiging maligaya. Ang tagal ko na naghihintay e. Sana may dumating pa.

Tiwala at pagintindi.

Ang nanay ko, 17 yata o 16 nung nabuntis. Maaga nabuntis. Tapos yung sinundan kong pinsan, 17 nabuntis. Bale sa cycle, ako na ang sunod. Kala nila maaga din ako mabubuntis. Pero 19 na ako at wala pa din. Proud na proud ako sa sarili ko. Kasi wala silang tiwala sakin e. Lahat sila.

Dati nga nung mag ka college palang ako. Sabi nung tita ko “Saan ka magaaral?” Sabi ko “Sa UST po” . Tapos bigla nya kinausap ang mama sabi nya “Bakit sa maynila?” sabi ko “Hindi naman ako magpapabuntis gaya nang anak mo at nang mama e”. Sabay walk out.

Ang hirap nang buhay ko noon. Yung sobrang wala silang tiwala sakin. Hindi ako pinapalabas hanggat walang valid reason. Hindi ako pinapayagan sa gala. Hindi ako pwede sa swimming. Hindi pwede sa lahat. Kaya lumaki akong hindi na nagpapa alam. Lahat nang kilos ko, hindi na nila alam.

Lahat nang ako ngayon, resulta nang mga ginawa nila noon. Nag o overnight ako nang hindi nila alam. Lahat nang kasinungalingan nagawa ko na. Nakapag yosi na ako nang hindi nila alam. Nagiinom ako nang hindi nila alam. Nag ka cut classes ako nang hindi nila alam. Ang dami nilang hindi alam sa kin.

Kami nang tatay ko, naguusap lang kapag pinapagalitan nya ako. Wala na yung nasabing matino sakin e. Tuwing nadating ako sa bahay, nag be bless ako. Yun lang yata ang palatandaan na ama ko pa sya e. Sobrang hindi ako close sa pamilya ko.

Sobrang layo nang loob ko sa kanila. Siguro dahil na din hindi ako sa kanila lumaki. Dahil nga kasi bata pa ang nanay ko nung pinanganak ako, hinabilin nya muna ako sa kapatid nya hanggang maka graduate sya. Kinuha nya ako nung grade1 na ako. Ang saklap. Tapos hindi ako masaya sa kanila. Laging gusto ko dun sa bahay nang kapatid nya matulog. Sa mommy.

Mommy at daddy na ang tawag ko sa kinalakihan kong pamilya. Mama at papa naman sa totoo kong pamilya. Mas pamilya ko pang matatawag ang mommy at daddy. Masasabe ko to at sure ako na mas mahal ko sila.

Noong bata ako, gusto ko lagi dun matulog sa bahay nang mami at dadi tapos nagalit ang papa sabi nya “E kung dun ka na tumira o dalhin mo na lahat nang gamit mo”. Parang tanga di ba? Anong magagawa ko? Dun kaya nila ako pinalaki. E putangina kung hindi ba nila ako inanak nang maaga e. Nakakainis. Sana inisip nila na sila ang responsable sa lahat nang ito. Lahat nang ito babalek at babalek sa paglandi nila nang maaga!

Dati din, binilhan ako nang phone nang mami at dadi tapos sinira nang papa nung nakita nya. Pabili daw ako nang pabili nang kung ano ano. Hindi ko malaman kung inggitero o ano. E kasalanan naman talaga nila e. Kasalanan nila lahat!

Ngayon, masasabi kong ang dami ko nang nadaanan, naisip ko na halos lahat nang gustuhin ko nakukuha ko. Maayos na tirahan. Kumpletong pamilya. Nasa uso na cellphone. Mga gusto kong gadgets. Mataas na allowance. Lahat halos nang materyal na bagay. Pero wala ako nang kasiyahan. Hindi ako masaya.

Gusto kong maging malaya. Mag decide para sa sarili ko, gawin yung gusto kong gawin, umuwi kung kelan ko gusto. O kaya kahit konting pagintindi at tiwala sa magulang ko. Gusto ko nang pagintindi. Kailangan ko. Dapat sa lahat lahat nang tao, magulang ko dapat ang nakakaintindi sakin diba? Ano na? Ano nang nangyare?

Oo nga at baka concern lang sila sa akin at gusto lang nila ang mga bagay na nararapat sa akin. Pero may mga pangangailangan ako! Isa na sa mga kailangan ko ang pagintindi nila. Intindihin naman sana nila ako. Na may pangangailangan din ako. Kailangan nang kaunting tiwala at pagiintindi.