Hay. Minsan hindi sapat ang pagmamahal ng magulang mo, ang pagmamahal ng mga kaibigan mo, ang may gusto sayo na hindi mo naman gusto, minsan hindi sapat na umasa at maghintay na mayroong nakalaan para sa’yo. Minsan nakakapagod na lang din talaga mag-isa.
Ka depress lang. Thank goodness for V.
With this, I sleep.
Home from HP7Part2 Premiere night.
And dahil I am a very good friend, I will spoil, not everything.
Ilang ulit ba dapat sabihin na wag pupunta sa isang relasyong kung bored ka lang. Dapat may law ukol sa bawal magpaasa e. Dapat may law di ba? May nadedehado e? Ano ba, di ba nga magmamahal ka dapat kapag inlove ka hindi yung magmamahal ka dahil bored ka. Putangina.
Kahit pa sabihin mong “sinubukan lang naman namin e” You should know the consequences of your actions. And upon knowing the consequences, bear it. Act upon it. Paraanan mo kung paano magiging okay.
Hindi yung kapag hindi na okay, kapag dika na masaya, you’ll do the easy way out? Ano, bigla bigla nalang mangiiwan kapag feeling mo hindi kayo para sa isa’t isa? Hello, paano naman yung iiwan mo? E siraulo ka pala e.
Makikipag relasyon ka dyan tapos kapag dika na masaya, mangiiwan ka. E kung okay lang naman pala yun edi hindi na sana nauso ang kasal. Uso naman pala kasi ang gaguhan e.
Guys, kapag papasok kayo sa isang relasyon, at makikipag hiwalay kayo, katakataka namang ikaw pa ang magsasabing “Ayoko na mainlove” E GAGO KA PALA E. IKAW NA NGA NANGIWAN IKAW PA NASAKTAN. PUKINANG INA MO. HAYOP.
Putangina niyo, kailan pa naging laro ang pagmamahal?
Umayos ayos kayo ha, papakulong ko kayo isa isa.
Landian ng landian, hindi naman kaya panindigan!
Museo Pambata, which is not only ‘pambata’ (for kids), is located in the Philippines, to be exact, it is located at Roxas Boulevard corner South Drive Manila, Philippines 1000.
The museum can be described in many ways. It is smooth in texture because there are no bricks or hollow blocks or rocks with spikes are used as for the design of the said museum. It is also hard because the museum is made of rocks, and rocks, like life, is hard. As for the taste of the exterior of the museum, I guess no one in his/her right mind would want to know about that.
The outside color of the Museo Pambata plays the color of white and green. I don’t know its inches and width but at the center of the museum, wherein you can spot the entrance, there is the logo of the museum and the museum’s name which I’ve already repeated for a several times now.
As a student who tries to critique this building, I can say that for a museum for children, it’s kind of boring. I mean, for me, the exterior design of the building is not suitable for a museum that is meant to attract children.
For a children’s museum, the exterior design, for me, is slightly off. Nevertheless, Museo Pambata which is erected by year 1994, is still living every children’s dream inside, literally inside.
Alam kong mahirap yung hindi umasa lalo na kung may mga tao talagang unconsciously ay ngpapaasa. E anong magagawa natin kung ganun talaga siya? So ang best tip para hindi umasa ay… wag kang umasa.
Nakakatuwang isipin kung paanong sa isang text niya ng “Claire” ay hindi na ako kinikilig. Nakakatuwang ramdam na ramdam ko na okay na ako at talagang nakalimutan ko na siya. Alam ko namang hindi ako naging bitter sa napaka tagal na panahon na yun pero at least masasabi ko na “Okay na ako”
At kapag tatanungin kung bakit wala akong boyfriend ay hindi ko na maiisip yung “E kasi bitter ako e” Actually oo bitter ako noon. Bakit ba. Mahal ko e? Minahal ko e. Tangina kung ikaw ba naman minahal mo ang isang tao, ginawa mo lahat wag ka lang iwan, pinakita mo na sa lahat ng alam mong way kung gano mo siya kamahal, ikaw pa iniwan, at sasabihing “Hindi nagwowork e” Tangina may smiley pa sa dulo. Masaya ba? Sino bang hindi magiging bitter? Sino?!
Minsan kasi ayaw nating amining bitter tayo sa isang tao dahil maangas tayo e. Sasabihin nating kaya natin sila palitan agad agad. Pero minsan kapag iniisip mong mabuti, maiisip mo nalang na “Bat ba ako bitter? Dahil ba minahal ko siya at masakit or iniwan niya ako at masakit?” Minsan kasi ego nalang natin or yung pride nalang natin ang gumagana e. At hindi na natin nalalaman ang totoong dahilan kung bat tayo nagkakaganun, kung bakit tayo apektado at kung bakit tayo nasasaktan.
Pero kapag masyado mong nilaliman ang pagiisip mo, mapapaisip ka nalang tuloy kung minahal mo ba talaga siya or masyado mo lang siyang gusto noon kaya nasasabi mong sobrang minahal mo siya.
May mga ganun kasi e. Makikilala ka tapos bet na bet ka na tapos kapag halimbawa nagkatext ng ilang araw, “I love you na” “Hindi ko maintindihan pero parang iba nararamdaman ko kapag kausap kita” “Ang saya ko lagi” and all those shits. Tapos kikiligin naman ang uto at sasabihing “Ako din e” Aba kung ganon lang naman pala ang meaning ng totoong love e putangina ang sarap.
E ano nga ba ang love kasi? Pano mo nga naman ba malalaman kung minahal mo ba o hindi ang isang tao? Siguro nandun yun sa kapag kaya mo siyang palayain kapag ayaw na niya sayo, yung kaya mo siyang intindihin kahit unreasonable na siya, yung kapag kakayanin mong pakisamahan siya kahit unbearable na siya pero at the end of the day, maipapaliwanag mo at mapaguusapan niyo ang mga mali sa isa’t isa.
Feeling ko kasi yun yung dapat na foundation ng isang relasyon e, komunikasyon. So magusap. At kung hindi kayang daanin sa magandang usapan, edi maghiwalay na. Asus! At least nagusap pa din. Ganun talaga e. Kung hindi kayo, hindi talaga e. Kung kayo, edi kayo na yan! Kaw na! The best ka e!
Minsan hindi sapat yung mahal ka lang niya, yung alam mo na hindi ka niya iiwan. Yung bang kapag magkalayo kayo or sabihin na nating long distance relationship, sasabihin mong “At least jowa ko siya at alam ko namang mahal niya ako”.
Minsan hindi rin sapat yung palagi ka lang niyang itetext or ichachat na mahal ka niya pero hindi mo naman ramdam.
Minsan kasi talaga hindi sapat yung alam mo lang, dapat ramdam mo e. Dapat nandyan yung presensya e. Kahit hindi presensya ng taong involved. At least man lang yung presence ng love niya ay feel mo.
Minsan kapag nakakakita ako ng taong grasa, hindi ko mapigilang isipin kung ano bang nangyari sa kanila. Ang dami kong naiisip, ang daming questions. Katulad ng nakita ko kaninang babae, si ate may tattoo siya sa paa. Ang laki pa. “Naks! Ang yaman!” Ang mahal kaya magpa tattoo puking iang yan. Pero syempre dahil ganun siya, ang naisip ko siguro galing siyang kulungan.
Naisip ko tuloy, siguro tumakas siya tapos paglabas niya wala na siyang pamilya kaya nabaliw siya. Or baka naman kaya siya nakulong ay dahil pinatay niya ang pamilya niya.
Pero nakatakas siya e or pinalabas siya. So bakit siya nabaliw? Bakit sa kalsada siya natutulog? Bakit taong grasa na siya? Ang mga ganitong tao kaya ay nainlove din? Or baka naman hindi talaga siya nakulong at may libreng tattoo lang sa kanila. Siguro taga boracay siya dati at may mga friends siya na tattoo artist.
Ang exboyfriend kaya niya ay iniwan siya kaya siya nabaliw? Nabaog kaya siya? Bumagsak kaya siya kaya nagkaganon siya? Or sobrang talino kaya niya at sa sobrang talino kung ano ano na sinasabi niya kaya iniwan na siya ng lahat ng mga mahal niya sa buhay?
Sa mga ganitong pagkakataon, naiisip kong maswerte akong may tirahan ako, kahit di ako umuuwi at ginagago ko lang yung ibang taong mahal ko, nagpapasalamat talaga ako. Pero wala akong sinabing may pagbabagong magaganap sa akin ha. Haha! Dahil I believe… that the children are our future. Choz. I believe na may tamang panahon sa pagbabago and this is not the right time. I’m living my life at its fullest pa e. Ansavehhh ng lola mooo?
O, kapag nakakita ka ng baliw wag masyado magisip kung bakit ha? Baka mabaliw din you. Love ko pa naman you. Hihi!
Syempre nandyan ang mga oras na hindi mo alam kung saan ka pupunta kasi hindi mo alam ang way sa pupuntahan mo or dahil tanga ka lang talaga. Choz. Ang gusto ko lang talaga sabihin, dadating or nasa panahon or nalampasan na natin ang panahon na magigising tayo sa umaga na parang tamad na tamad na tayo sa buhay natin. Yung bang “Hayy, eto na naman” Yun bang paulit ulit ang nangyayari, alam mo yun. Yung parang ayaw mo nalang mabuhay kasi putanginang wala namang bago e.
Siguro dapat nating isiping nasa isang istorya ka lang pero kada page iba iba ang storya. Isipin nalang nating parang book yan. Na ikaw ang nagsusulat ng mga nangyayari sa buhay mo. Diba sa libro naman hindi uubra ang parepareho lahat ng nakasulat sa isang page at sa isa? Not unless, ikaw mismo, yung writer ang magsusulat nun. Na gagawin mong pare pareho ang mga isusulat mo. Na pare pareho lang ang nangyayari sa araw mo.
So imposibleng pare pareho ang nangyayari sa yo. Maybe iniisip mo lang na pareho ang nangyayari araw araw. Mind over matter. Mas naniniwala ka sa naiisip mo at di mo na napapansin yung mga ibang bagay na mas pinagtutuunan dapat ng panahon at atensyon. Siguro dahil ikaw ang nagsusulat ng storya mo, the fact na pare pareho ang nangyayari sa iyo araw araw, kagagawan mo na yun. Wala kang sisisihing iba diba? Buhay mo yan e. Walang ibang makakapagbago ng buhay mo kundi ikaw mismo.
While reading Veronika decides to die, ang tanging naiisip ko na lang, ang pinagkaiba lang namin ay I don’t want to die pa. I mean, yung reasons niya kung bakit siya nag suicide is same as my reasons kung bakit nakakatamad na mabuhay. Nakakatamad na mabuhay dahil araw araw, pare pareho lang ang nangyayari, walang bago.
Pero oo nga naman, hindi ba natin na isip na kayua siguro walang bago ay dahil hindi naman talaga nating ginustong mabago, siguro gusto natin pero unconsciously, kahit gusto nating mabago ang nakasanayan, yun pa din ang gagawin natin.
“Ayoko na mabuhay, katamad” is like saying “Ayoko na mag tumblr, nakakatamad na” Ayaw mo na pero you keep on doing it, you are still living in it. Why? I don’t know. So you’ll ask yourself and hindi mo din alam so mas maguguluhan ka pa so anong solusyon? Wag nalang makealam sa mundo, magrebelde, magwalanghiya.
Tama ba yun? Syempre mali yun. Pero may mga gumagawa nun, tulad ko. Napaka rebelde ko nang tao and thank God hindi pa ako nag su suicide. Bakit? Ayoko e. Kahit ayoko na mabuhay dahil paulitulit lang nangyayari, unconsciously gusto ko din. Syempre kung ayaw ko, edi nag pa overdose na ako sa pill diba?
Blogging this for the sake of noting myself that I love my life.
Kahit ganito ako, magtaka ka na pero, oo. Mahal ko buhay ko.
