Minsan may mga bagay talaga na kahit anong gawin mo, hindi magbabago. Katulad nalang sa ibang mga magasawa. Yun bang nagpakasal sila kasi akala nila sila na ang para sa isa't isa. Edi habang nasa kasagsagan ng akala nilang tunay na pagibig, mahal na mahal pa nila ang isa't. Yung parang araw araw make love kasi mahal nga nila ang isa't isa e at wala naman daw masama kasi kasal sila..
At habang patagal ng patagal, nanlalamig sa isa't isa. Mahirap mang aminin, pangit mang pakinggan, nagsasawa na sila sa isa't isa. Or yung isa ang nagsasawa. Pero kadalasan yung isa lang ang nagsasawa samantalang yung isa, meynteyn pa din ang love sa isa. Kadalasan ang mga babae yung mga naiiwang in love e, kasi they give their all. Parang kasi sa mga lalake daw ay wala nga namang mawawala.
Edi nanlalamig na diba? Yung araw araw na sex, naging once a week, at pakonti ng pakonti. Tapos mabubuntis si girl, edi magkakaron ng ilaw ang pamilya, mas mapi feel nila na buo sila. Edi kahit papano, babalik ang amor ni lalake sa babae. Tapos nanganak na, lumalaki na yung bata, dumadami na ang kunsomisyon. Anjan na ang away, anjan na naman ang panlalamig.
Nangbabae si tatay. Nalaman ni nanay. Go sugod si nanay kasi nga may pinapangalagaan siyang pamilya. Todo sorry si tatay, hindi na daw siya uulit, siya naman daw talaga ang mahal niya. Edi si ate mong girl, forgive and forget. Para nga sa ikabubuo ng pamilya nila. Para sa mga anak nila.
Pero hindi magtatagal, uulit uli si tatay. Maghahanap ulit siya ng ibang chiks. Malalaman ni nanay. Hindi na lang siya mag rereact kasi minsan may mga bagay talaga na hindi na dapat ine effortan pa. Wala naman siyang magagawa e. Ganun talaga ang buhay e.
Ang buhay, mahirap talaga yan, mas siraulo pa yan sa pinaka siraulong kilala mo, gagaguhin ka ng gagaguhin niyan pero hindi magbabago yan. So wala kang magagawa kundi tanggapin ang reyalidad na nangyayari kasi yung mga iniisip mong "eto dapat e" ay hindi mangyayari. Malayo sa realidad ang mga inaasahang mangyari ng tao. Ganun talaga e.
Masakit mang maloko, anong magagawa natin? Dyos ba tayo? Kapag ba sinabi nating "Wag ka mambabae" titigil ba yan? E kung tingin mo tumigil nga sigurado ka bang hindi mo lang siya nahuhuli? Ang tao, makasalanan. Mahirap pagbaguhin.
Kaya bago pakasalan, alamin muna kung talagang mahal ka niyan. Yung kahit alam na niya lahat sayo, binigay mo na lahat sa kanya, hindi pa din siya magsasawa. Yun ang challenge minsan e. Kung paano mo papanatilihin ang init ng pagibig kahit wala na ang amor, kahit nagkakasawaan na.
Oo, love is blind. Pero handa ka ba magpaka bulag sa lahat ng sakit na yun kung sobra sobrang sakit na at harapan na ang panloloko sayo? Oo, love conquers all. So kahit niloloko ka na harap harapan ever, goura fight padin sa pagpapaka tanga?
Minsan isipin nating dapat mas mahal muna natin ang sarili natin kesa sa pagmamahal natin sa iba. Kasi kapag sobrang mahal na natin yung isang tao, kahit magbago siya at lahat lahat, mahal pa din natin yan. Ang masaklap ay yung magbabago siya not for the better but for worse, pero tatanggapin padin natin siya. "E mahal ko e"
Wrong wrong. Love know its limits. Mas mahalagang mahal mo ang sarili mo. Kung feeling mo nagiging tanga ka na, kung feeling mo may iba siya, kung sobrang sakit na, kapag di mo na kaya, let go. Back off.
A book kemberloo: PEKSMAN
May mga libro talagang nakakapukaw ang title ano? Parang title palang, storya na. Matagal ko na gustong bilhin ang librong 'Peksman (mamatay ka man) nagsisinungaling ako [at iba pang kuwentong di pa dapat paniwalaan]' kasi mas nakakaengganyo naman para sa akin ang title nito kesa dun sa 'Ligo na u, lapit na me' pero dahil kasama sa cinemalaya2011 ang pangalawang nabanggit, "Don't judge a book by its title" nalang ang peg ko.
Bilang matagal ko lang gustong bilhin ang librong yan, nabili ko lang siya ngayong taong ito dahil prof namin si Eros S. Atalia, author ng nasabing dalawang libro. Mula kasi nung nalaman nilang (blockmates) siya ang prof namin parang ang daming nagbasa nung Ligo na u, lapit na me niya. Samantalang dati, keber keber lang. So parang ako, ang mainstream na ng Ligo na u, lapit na me plus the fact na kasama pa nga siya dun sa cinemalaya.
E tutal matagal ko na din naman gustong bilhin etong Peksman mamatay ka man nagsisinungaling ako, binili ko na. Peksman binili ko siya. Oo, mamatay ka man. Title pa lang cool na diba?
E diba sa mga libro, may parang mga kumento yung ibang mga mahahalagang tao tungkol sa librong yun? Ang huling ganung chever ay...
"Humanda ka, Bob Ong!"
-Vim Nadera, Director, UP Institute of Creative Writing
E diba totoong si Eros Atalia naman talaga ay sadyang naihahambing sa kilalang kilala nating si Bob Ong dahil sa diumanoy pareho nilang treatment sa kanilang books, na nakakatawa and kemberloo. Pero ngayon ko lang kasi natapos kaya masasabi kong yes pareho sila pero parang ewan ko. Hahaha! Ang gulo, ayoko sabihin kung sino mas angat.
Ano kasi, ang daming alam ni Eros. Sobrang dami. Nakakatawa. Sa sobrang korni, nakakatawa. Pero lahat nang sinasabi niya, may laman. As in may laman. Akala mo ganun lang kababaw pero kung susuriin mong maigi, "Putangina yun pala yun" "Puta oo nga no"
Wala lang, hindi dahil prof ko siya or what (kasi ang labo niya sa personal, ang gulo, walang biro) pero maganda yung book niya. So sa mga loyal kay Bob Ong at siya lang ang sinasamba, try niyo to, baka medyo magbago isip niyo. Pero wala ako sinasabi. Haha. May tinatayp lang. Duh.
Maganda. Nakakatawa. Putangina.
Peksman. Mamatay ka man.
Bilang matagal ko lang gustong bilhin ang librong yan, nabili ko lang siya ngayong taong ito dahil prof namin si Eros S. Atalia, author ng nasabing dalawang libro. Mula kasi nung nalaman nilang (blockmates) siya ang prof namin parang ang daming nagbasa nung Ligo na u, lapit na me niya. Samantalang dati, keber keber lang. So parang ako, ang mainstream na ng Ligo na u, lapit na me plus the fact na kasama pa nga siya dun sa cinemalaya.
E tutal matagal ko na din naman gustong bilhin etong Peksman mamatay ka man nagsisinungaling ako, binili ko na. Peksman binili ko siya. Oo, mamatay ka man. Title pa lang cool na diba?
E diba sa mga libro, may parang mga kumento yung ibang mga mahahalagang tao tungkol sa librong yun? Ang huling ganung chever ay...
"Humanda ka, Bob Ong!"
-Vim Nadera, Director, UP Institute of Creative Writing
E diba totoong si Eros Atalia naman talaga ay sadyang naihahambing sa kilalang kilala nating si Bob Ong dahil sa diumanoy pareho nilang treatment sa kanilang books, na nakakatawa and kemberloo. Pero ngayon ko lang kasi natapos kaya masasabi kong yes pareho sila pero parang ewan ko. Hahaha! Ang gulo, ayoko sabihin kung sino mas angat.
Ano kasi, ang daming alam ni Eros. Sobrang dami. Nakakatawa. Sa sobrang korni, nakakatawa. Pero lahat nang sinasabi niya, may laman. As in may laman. Akala mo ganun lang kababaw pero kung susuriin mong maigi, "Putangina yun pala yun" "Puta oo nga no"
Wala lang, hindi dahil prof ko siya or what (kasi ang labo niya sa personal, ang gulo, walang biro) pero maganda yung book niya. So sa mga loyal kay Bob Ong at siya lang ang sinasamba, try niyo to, baka medyo magbago isip niyo. Pero wala ako sinasabi. Haha. May tinatayp lang. Duh.
Maganda. Nakakatawa. Putangina.
Peksman. Mamatay ka man.
Mga napapansin sa jeep
Hindi ba kapag nasa jeep ka kung ano ano ang napapansin mo? Kung hindi man, sorry ka pero ako kasi ang dami ko napansin at gusto ko I share.
Merong mga matatandang may mga dalang mga bayong nila na may mga lamang gulay, ang minsang nakakainis pa nyan e yung sa may bandang labasan pa sila uupo. Aba naman, kamusta naman yung nasa loob diba? Dapat kasi yung mga may malalaking dala dun pumupunta sa dulo e.
Nandyan din naman yung mag jowa na sa putanginang kasigsigan ng init ng panahon, akapan pa ng akapan. Mas maiinis ka nalang kung rockers pa yung dalawa, naka black pa. Kung swag pa yung dalawa, naka jacket pa. Eeekkk! Lamig lamig a!
Meron namang antok na antok na makakatulog pa sa balikat ng katabi nya. At nandyan naman yung katabi nya na pasimpleng uusog o gagalaw o eehem para magising yung katabi niya na bigla namang aayos ng upo na parang walang nangyari.
Meron naman din talagang nakataas pa yung kamay e jinajabar naman, nakataas pa yung kamay tapos naka sleeveless e ang itim naman ng kilikili, nakataas pa yung kamay pero may body odor. Kalowka.
Andyan din naman sa jeep yung mga putanginang nagbibingibingihang ibang pasahero na kahit paulit ulit mong sinabing "Bayad po, makikiabot po" e hindi pa din talaga mamamansin. Ang putah!!!
Meron namang magtotropa na parang gusto nang angkinin ang jeep na para bang ang iniisip nila ay "Guys magingay tao kasi cool tayo"
Bilang may maiingay, may mga loner naman na mag he headset nalang at iisiping "Putangina nyong lahat" at masaya na siya nun. Gagalaw galaw pa ang ulo dahil f na f pa ang music.
Tapos meron namang mga jeje na naka china phone tapos magpapatugtog ng malakas sa jeep. Ayaw nalang mag headset e. E mas nakakaloka naman yung wala na ngang pinapakinggan, nakanta naman magisa. Saya niya lang e.
At syempre hindi mawawala ang driver na kapag sinabi mong "Bayad po" e agad na igagalaw ang kamay para I kemberloo ang bayad mo. Pero kapag sinabi mong "Para po" kelangan mo pa ulitin nang madaming beses para itigil nya ang sasakyan. Kaya dapat malayo ka palang sa bababaan mo, magpapara ka na e.
Nakakatuwa din na may ibang jeep na may "Pull string to stop" at kahit paulit ulit mong sinasabing "Para po" hindi talaga siya titigil kahit nakikisigaw na yung mga nasa loob ng jeep unless hihilahin mo talaga yung string. Tibay e!
Patibayan talaga sa jeep e. At kung meron mga ganyang tao sa jeep, meron din naman yung lahat pinapansin, yung walang magawa na pati natutulog, magtotropa, magjojowa, may b.o, at kung ano ano pa pinapansin. Lahat naman ata tayo pinapansin na yung mga ganyang bagay. Hello?? Irresistible e. Diba?
Merong mga matatandang may mga dalang mga bayong nila na may mga lamang gulay, ang minsang nakakainis pa nyan e yung sa may bandang labasan pa sila uupo. Aba naman, kamusta naman yung nasa loob diba? Dapat kasi yung mga may malalaking dala dun pumupunta sa dulo e.
Nandyan din naman yung mag jowa na sa putanginang kasigsigan ng init ng panahon, akapan pa ng akapan. Mas maiinis ka nalang kung rockers pa yung dalawa, naka black pa. Kung swag pa yung dalawa, naka jacket pa. Eeekkk! Lamig lamig a!
Meron namang antok na antok na makakatulog pa sa balikat ng katabi nya. At nandyan naman yung katabi nya na pasimpleng uusog o gagalaw o eehem para magising yung katabi niya na bigla namang aayos ng upo na parang walang nangyari.
Meron naman din talagang nakataas pa yung kamay e jinajabar naman, nakataas pa yung kamay tapos naka sleeveless e ang itim naman ng kilikili, nakataas pa yung kamay pero may body odor. Kalowka.
Andyan din naman sa jeep yung mga putanginang nagbibingibingihang ibang pasahero na kahit paulit ulit mong sinabing "Bayad po, makikiabot po" e hindi pa din talaga mamamansin. Ang putah!!!
Meron namang magtotropa na parang gusto nang angkinin ang jeep na para bang ang iniisip nila ay "Guys magingay tao kasi cool tayo"
Bilang may maiingay, may mga loner naman na mag he headset nalang at iisiping "Putangina nyong lahat" at masaya na siya nun. Gagalaw galaw pa ang ulo dahil f na f pa ang music.
Tapos meron namang mga jeje na naka china phone tapos magpapatugtog ng malakas sa jeep. Ayaw nalang mag headset e. E mas nakakaloka naman yung wala na ngang pinapakinggan, nakanta naman magisa. Saya niya lang e.
At syempre hindi mawawala ang driver na kapag sinabi mong "Bayad po" e agad na igagalaw ang kamay para I kemberloo ang bayad mo. Pero kapag sinabi mong "Para po" kelangan mo pa ulitin nang madaming beses para itigil nya ang sasakyan. Kaya dapat malayo ka palang sa bababaan mo, magpapara ka na e.
Nakakatuwa din na may ibang jeep na may "Pull string to stop" at kahit paulit ulit mong sinasabing "Para po" hindi talaga siya titigil kahit nakikisigaw na yung mga nasa loob ng jeep unless hihilahin mo talaga yung string. Tibay e!
Patibayan talaga sa jeep e. At kung meron mga ganyang tao sa jeep, meron din naman yung lahat pinapansin, yung walang magawa na pati natutulog, magtotropa, magjojowa, may b.o, at kung ano ano pa pinapansin. Lahat naman ata tayo pinapansin na yung mga ganyang bagay. Hello?? Irresistible e. Diba?
06-23
Tanda niyo yung Travelogue article ko about sa Divisoria? Yung parang joke lang. Kung hindi niyo pa nababasa, paki basa kasi proud ako. Hahaha! Alam mo yung parang first time ko ata naka uno flat dyan sa feature feature na yan. Last year, yung mga travelogue ko parang mga tres ganyan ganyan. Tapos ngayon, wow. 1.00
Sorry ha pero super masaya lang ako kaya kailangan ko iblog to. Eto na ang simula, sana. Sana mas maging maayos ako sa aking pag-aaral.
Tapos may comment pa yung prof ko, “Good humorous treatment.”
EEEEK!!! Kakilig! Choz. Basta, masaya kasi ako. =)
PS: I-click ang link para mabasa ang article.
Better or bitter?
Alam mo yung feeling na kapag iniwan ka tapos kunwari okay ka. “Hello? Strong ko kaya” “Siya naman nawalan e” “Sus, diko naman yun minahal e” “Okay na ako.” “Hanap mo nga ako jowa”
Asus naman! Maka ganyan ka naman. E alam mo naman sa sarili mong isang text niya lang, rereply ka agad. Pag sinabi niyang miss ka na niya, iisipin mo muna kung papakipot ka o ano pero kilig na kilig kana.
Alam mo namang sa gabi pagkatapos ng lahat ginagawa mo, at maiisip mo siya, “Putangina what went wrong? Bat kami naghiwalay?” “Nagkulang ba ako? Lahat naman ng gusto niya binigay ko a”
Minsan ganyan tayo e, iniisip natin sa sarili natin na ang strong strong natin na kahit sobrang kawalan siya sa buhay natin “Weh tangina keri ko to. Ako pa!” Pero deep inside, you know, bonggels sa sakit!
Sakit ng wala na siyang paki sayo katulad ng paki mo pa din sa kanya ngayon. Sakit na hindi ka na niya iniisip katulad ng pagiisip mo sa kanya ngayon. Sakit na hindi man lang niya iniisip kung okay ka lang ba at kung may magagawa ba siya para maging okay ka.
At kung sakali namang tanungin ka kung okay ka lang ba “Oo naman” Syempre patigasan diba? Ego kung ego e? Pride kung pride ang labanan diba? Sige lang, sarili mo naman niloloko mo e. Sarili mo naman pinapahirapan mo e.
Tingin ko sa mga ganitong pagkakataon, you should let go of your fucking pride and makipagusap sa person involved. Kasi you will never be okay with another person if you yourself is not okay.
Never every say “Hindi ako bitter a!” If you know, to yourself, that you are not even close to better. Kuha mo?
Tungkol sa OJT ko (siguro hindi mo babasahin)
Bilang tapos na ako sa aking internship sa The Manila Times, hayaan niyo akong mag kwento. At bilang wala akong care kung babasahin niyo to or hindi, ike kwento ko pa din. Sorry ganyan talaga.
So ayun nga nag OJT ako sa Manila Times pero bago yun, nag OJT muna ako sa People’s Journal. Sa People’s Journal, naka assign ako sa police beat, yun ang pinili ko kasi alam kong doon nagsisimula lahat halos ng reporters. Edi yung experience na nakakasama mo yung mga reporters na kahit hindi kilala, ang saya na sa pakiramdam. Yun bang kahit maingay sa press office, yung mga radio reporters, mag rereport pa din. Shit ang cool kaya. Tapos makikita mo sa Nico Baua paminsan minsan. Masaya na ako nun e.
Tapos biglang Manila Times na, Malacanang beat ako naka assign. Super big step di ba? Bigating reporters syempre. Tapos araw araw mong kaharap yung mga spokesperson, tapos minsan si PNoy, na parang tropa lang kayo. Tapos makikita mo sa TV yung mismong nasaksihan mo sa personal. Ang wow lang kasi di ba.
Siguro wala kang paki kasi kapag kine kwento ko din to sa pinsan ko deadma lang sila. Huhu. Di nila maramdaman yung tuwang nararamdaman ko.
Yung tuwa lalo na kapag nakikita mo yung pangalan mo sa dyaryo. Sa broadsheet!! Sobrang sarap ng feeling. Sobrang sarap!
Bahala na sa swelso in the future, basta ako, papanindigan ko ito.
Share
Nakakabilib kung paanong madalas mas binabasa talaga ng mambabasa ang mga tungkol sa pagibig na posts. Kapag medyo hindi kemberloo na post parang binabale wala lang. Hindi niyo ba naiisip ang effort ng nagsulat para maramdaman niyo naman yung nararamdaman niya?
Katulad ko, hindi kasi ako masyadong vocal sa mga kaibigan ko tungkol sa mga nararamdaman ko so lahat ng naiisip ko or whatso, sa blog ang bagsak.
Ang sakit lang isipin na pina follow niyo ako pero hindi niyo binabasa post ko.
It’s not about notes e. It’s about you feeling me. Wala lang. Maarte ako e.
On legalizing divorce
Ano nga ba ang side ko sa mainit na usapang gawing legal ang diborsyo sa Pilipinas? Hindi ko pa talaga alam e. Siguro kahit ano nalang. Kasi parang okay naman na meron at okay naman na wala.
Parang para sa akin, okay lang na legal ang divorce dahil sadyang may mga relasyon naman talagang sirang sira na at hindi na talaga kayang ayusin pa. Pero diba sa pag didiborsyo, hindi naman agad agad naaaprubahan yun, so ang magka relasyon ay mabibigyan pa ng sapat na panahon para makapag isip isip sa kung ano man talaga ang nilalaman ng puso nila. Kung hindi na ba nila talaga kaya magbago para sa ikakaayos ng kanilang relasyon, kung hindi na ba nila kaya ayusin para sa masisira na nilang pamilya.
Isa pa din yung mga babaeng minamaltrato ng kanilang asawa, sinasaktan, binubulyawan at pinapatay ng mura, kung ganyan naman pala talaga ang karamihan sa masa ay maganda nga kung magiging legal ang diborsyo. Kaso ang diborsyo tantsa ko'y nangangailangan pa ng malaking halaga. So paano naman yung mga mahihirap na pinapahirapan ng kanilang asawa? In that sense, dapat sigurong gawan yan ng paraan ng gobyerno kung sakaling maipatupad ang batas.
Hindi lang naman mga babae ang sinasaktan, meron ding ibang lalake pero ang babae kasi kalamitan kasi mahina sila. Kaya nga sa mga presinto, mayroon pang nakalaan na "Women's desk" para sa mga babaeng namamaltrato at nababastos at wala namang "Men's desk"
Dito kasi sa pilipinas, sadyang talamak ang sakitan ng magaasawa. Kapag wala nang panggastos, kapag walang makain, magsisisihan na mauuwi sa sakitan. Hindi ba nila inisip na kung ang oras na ginugugol nila sa pag aaway ay inilalaan nila para makahanap ng trabaho edi magkakapera pa sila. Hindi yung bangayan ng bangayan.
Sa kabilang banda naman, hindi nga rin maganda ang diborsyo dahil unang una merong sinumpaang kasunduan ang dalawang nagmamahalan na hindi sila magiiwanan 'till death do they part'. Hindi nga rin maganda na na papakasal lang sila dahil trip, dahil mahal pa nila isat isa noon at kapag hindi na nila trip ang isat isa, divorce na. Legal naman pala kasi e.
Pero diba meron na naman din kasing Legal Separation at Annulment dito sa Pinas so bakit kailangan pa nga naman ng Divorce? At the same time, Meron na din namang Legal Separation at Annulment sa Pinas, edi ipatupad na ang divorce bill!
Medyo malabo ano? Kaya ako, di nalang ako poposisyon tutal hindi pa naman ako kasal at wala pa namang balak. Pero ang iniisip ko, ang kasal kasi, sagrado yan e. Nagsumpaan kayo sa harap ng dyos e. For better or for worse diba? Meaning magkasakitan man o sa kasarapan ng sex man.
Dika naman papakasal dyan kung hindi mo siya minahal e. Kung hindi mo naisip na "Siya na talaga" tapos biglang gusto mo makipag hiwalay? Labo e.
Kaso ayun nga, may mga relasyon talagang maling mali. Marahil noong panahong pinakasalan mo siya, dipa nadating ang tamang tao para sayo. Tapos nakilala mo lang ang tamang tao nung may asawa ka na. E saktong lagi kang jinojombag, edi wala na talaga pag asa mabuo pa ang relasyon diba?
Nagsumpaan kayo sa harap ng Diyos diba? Pero kailangan ding minsan ikonsidera na meron talagang mga marital break-ups that are beyond repair. Ganun talaga e.
Parang para sa akin, okay lang na legal ang divorce dahil sadyang may mga relasyon naman talagang sirang sira na at hindi na talaga kayang ayusin pa. Pero diba sa pag didiborsyo, hindi naman agad agad naaaprubahan yun, so ang magka relasyon ay mabibigyan pa ng sapat na panahon para makapag isip isip sa kung ano man talaga ang nilalaman ng puso nila. Kung hindi na ba nila talaga kaya magbago para sa ikakaayos ng kanilang relasyon, kung hindi na ba nila kaya ayusin para sa masisira na nilang pamilya.
Isa pa din yung mga babaeng minamaltrato ng kanilang asawa, sinasaktan, binubulyawan at pinapatay ng mura, kung ganyan naman pala talaga ang karamihan sa masa ay maganda nga kung magiging legal ang diborsyo. Kaso ang diborsyo tantsa ko'y nangangailangan pa ng malaking halaga. So paano naman yung mga mahihirap na pinapahirapan ng kanilang asawa? In that sense, dapat sigurong gawan yan ng paraan ng gobyerno kung sakaling maipatupad ang batas.
Hindi lang naman mga babae ang sinasaktan, meron ding ibang lalake pero ang babae kasi kalamitan kasi mahina sila. Kaya nga sa mga presinto, mayroon pang nakalaan na "Women's desk" para sa mga babaeng namamaltrato at nababastos at wala namang "Men's desk"
Dito kasi sa pilipinas, sadyang talamak ang sakitan ng magaasawa. Kapag wala nang panggastos, kapag walang makain, magsisisihan na mauuwi sa sakitan. Hindi ba nila inisip na kung ang oras na ginugugol nila sa pag aaway ay inilalaan nila para makahanap ng trabaho edi magkakapera pa sila. Hindi yung bangayan ng bangayan.
Sa kabilang banda naman, hindi nga rin maganda ang diborsyo dahil unang una merong sinumpaang kasunduan ang dalawang nagmamahalan na hindi sila magiiwanan 'till death do they part'. Hindi nga rin maganda na na papakasal lang sila dahil trip, dahil mahal pa nila isat isa noon at kapag hindi na nila trip ang isat isa, divorce na. Legal naman pala kasi e.
Pero diba meron na naman din kasing Legal Separation at Annulment dito sa Pinas so bakit kailangan pa nga naman ng Divorce? At the same time, Meron na din namang Legal Separation at Annulment sa Pinas, edi ipatupad na ang divorce bill!
Medyo malabo ano? Kaya ako, di nalang ako poposisyon tutal hindi pa naman ako kasal at wala pa namang balak. Pero ang iniisip ko, ang kasal kasi, sagrado yan e. Nagsumpaan kayo sa harap ng dyos e. For better or for worse diba? Meaning magkasakitan man o sa kasarapan ng sex man.
Dika naman papakasal dyan kung hindi mo siya minahal e. Kung hindi mo naisip na "Siya na talaga" tapos biglang gusto mo makipag hiwalay? Labo e.
Kaso ayun nga, may mga relasyon talagang maling mali. Marahil noong panahong pinakasalan mo siya, dipa nadating ang tamang tao para sayo. Tapos nakilala mo lang ang tamang tao nung may asawa ka na. E saktong lagi kang jinojombag, edi wala na talaga pag asa mabuo pa ang relasyon diba?
Nagsumpaan kayo sa harap ng Diyos diba? Pero kailangan ding minsan ikonsidera na meron talagang mga marital break-ups that are beyond repair. Ganun talaga e.
Sa 'Pagiisa sa buhay'
Naisip ko bigla yung mga taong tumatandang dalaga, tumatandang binata, yung mga pari at madre. Nakakaloka kung paano sila nabubuhay ng ganun lang.
Ang mga pari at madre, paanong gusto nila mabuhay para lang pagsilbihan ang panginoon? Grabe, di ko keri. Ako kaya ko pagsilbihan si papa God pero kailangan ko pa ng iba sa buhay ko. Ano yung sa kanila, laan sa dyos ang buhay nila? Sobra, diko maimagine. Para tuloy gusto kong maka interview ng madre or pari kaso parang ang awkward.
Yung mga tumatandang binata at dalaga naman, sila yung kalimitang masungit diba dahil wala silang kasama sa buhay, wala silang kasamang tumanda. Hindi naman pwedeng habang buhay e kasama sila ng mga kamag anak nila dahil syempre may sariling buhay naman yung mga yun.
Silang nagiisa sa buhay, nalulungkot kaya sila? Choice kaya nila yun? Choice kaya nila na maging malungkot? Masyado kaya silang nasaktan sa past nila kaya ganun ang naging epekto? Parang ang saklap diba.
Yung iba nga, sa murang edad, kapag walang jowariwariwaps, nangangati agad maghanap ng iba, gigimik na yan para maka istilo, makikipag teksmeyt na yan para kahit papaano maibsnan ang tigang na puso nila.
Ang dami ko ngang kakilalang ginagawang parang panti o brief ang mga jowariwaps e, papalit palit lang. Tapos etong mga nagiisa sa buhay, parang masaya pa sila mag isa.
Kungsabagay, masaya nga naman ang walang jowariwaps, wala kang aasikasuhin, walang itetext kung wer u at na, walang tatawagan, walang kunsumisyon, walang away. Yun nga lang, wala ding lambing, walang yapos sa taglamig, walang init sa taglibog, walang karamay sa oras ng pangangailangan.
Sila kayang mga nagiisa ay masaya kaya or sa gabi, kapag sila nalang talaga sa kwarto nila naiisip kaya nilang "Putangina kelangan ko ng jowa" or masaya kaya silang matutulog magisa at maiisip na "Thankyou lord sa walang ka probleproblemang araw" Ano kaya?
Ang mga pari at madre, paanong gusto nila mabuhay para lang pagsilbihan ang panginoon? Grabe, di ko keri. Ako kaya ko pagsilbihan si papa God pero kailangan ko pa ng iba sa buhay ko. Ano yung sa kanila, laan sa dyos ang buhay nila? Sobra, diko maimagine. Para tuloy gusto kong maka interview ng madre or pari kaso parang ang awkward.
Yung mga tumatandang binata at dalaga naman, sila yung kalimitang masungit diba dahil wala silang kasama sa buhay, wala silang kasamang tumanda. Hindi naman pwedeng habang buhay e kasama sila ng mga kamag anak nila dahil syempre may sariling buhay naman yung mga yun.
Silang nagiisa sa buhay, nalulungkot kaya sila? Choice kaya nila yun? Choice kaya nila na maging malungkot? Masyado kaya silang nasaktan sa past nila kaya ganun ang naging epekto? Parang ang saklap diba.
Yung iba nga, sa murang edad, kapag walang jowariwariwaps, nangangati agad maghanap ng iba, gigimik na yan para maka istilo, makikipag teksmeyt na yan para kahit papaano maibsnan ang tigang na puso nila.
Ang dami ko ngang kakilalang ginagawang parang panti o brief ang mga jowariwaps e, papalit palit lang. Tapos etong mga nagiisa sa buhay, parang masaya pa sila mag isa.
Kungsabagay, masaya nga naman ang walang jowariwaps, wala kang aasikasuhin, walang itetext kung wer u at na, walang tatawagan, walang kunsumisyon, walang away. Yun nga lang, wala ding lambing, walang yapos sa taglamig, walang init sa taglibog, walang karamay sa oras ng pangangailangan.
Sila kayang mga nagiisa ay masaya kaya or sa gabi, kapag sila nalang talaga sa kwarto nila naiisip kaya nilang "Putangina kelangan ko ng jowa" or masaya kaya silang matutulog magisa at maiisip na "Thankyou lord sa walang ka probleproblemang araw" Ano kaya?
Sa pag ba blog
Ang hirap mag blog no? Yung hindi mo alam kung anong mga pinagsasasabi mo, sasabihin mo at kung ano ano pang kakupalang ipopost mo.
May kilala ako na para lang sa notes, magpopost ng mag popost. Aaminin ko na walang kwenta ang post niya pero dahil kaibigan ko siya shut up nalang ako. O clue na yan ha? Kaibigan ko siya. Isa pang clue: ini unfollow ko siya sa tumblr.
Meron naman akong kakilala na puro gifs ang pinopost. Yung mukha niya. Bute sana kung kaaya aya yung mukha e ano? Kaso haru dyosko panguinoong mahabagin, pangit siya. Nakaka sira ng bait.
Meron namang magpopost ng puro kabastusan (ako dati, honest ako e) kasi ang daming bastos at yun ang gusto ng mga bastos. So bastusan na and drama. Choz.
Meron namang puro pang lalait. Yung tipong gagawa pa nang anon account para lang makapang lait. Yung tipong wala atang ibang mundo outside the blogging community. Tangina, libre ko na alak mo wag ka lang mag blog kung puro ka ganyan.
Ang hirap mag post no? Di mo alam kung saan ka lulugar yung hindi ka mapapansin. Katulad nito lahat halos pinansin ko pero di naman ako perpekto. Pero syempre wala kayong magagawa kasi post ko to.
Naisip ko lang.
May kilala ako na para lang sa notes, magpopost ng mag popost. Aaminin ko na walang kwenta ang post niya pero dahil kaibigan ko siya shut up nalang ako. O clue na yan ha? Kaibigan ko siya. Isa pang clue: ini unfollow ko siya sa tumblr.
Meron naman akong kakilala na puro gifs ang pinopost. Yung mukha niya. Bute sana kung kaaya aya yung mukha e ano? Kaso haru dyosko panguinoong mahabagin, pangit siya. Nakaka sira ng bait.
Meron namang magpopost ng puro kabastusan (ako dati, honest ako e) kasi ang daming bastos at yun ang gusto ng mga bastos. So bastusan na and drama. Choz.
Meron namang puro pang lalait. Yung tipong gagawa pa nang anon account para lang makapang lait. Yung tipong wala atang ibang mundo outside the blogging community. Tangina, libre ko na alak mo wag ka lang mag blog kung puro ka ganyan.
Ang hirap mag post no? Di mo alam kung saan ka lulugar yung hindi ka mapapansin. Katulad nito lahat halos pinansin ko pero di naman ako perpekto. Pero syempre wala kayong magagawa kasi post ko to.
Naisip ko lang.
Subscribe to:
Comments (Atom)