Nakakatuwang isipin kung paanong sa isang text niya ng “Claire” ay hindi na ako kinikilig. Nakakatuwang ramdam na ramdam ko na okay na ako at talagang nakalimutan ko na siya. Alam ko namang hindi ako naging bitter sa napaka tagal na panahon na yun pero at least masasabi ko na “Okay na ako”

At kapag tatanungin kung bakit wala akong boyfriend ay hindi ko na maiisip yung “E kasi bitter ako e” Actually oo bitter ako noon. Bakit ba. Mahal ko e? Minahal ko e. Tangina kung ikaw ba naman minahal mo ang isang tao, ginawa mo lahat wag ka lang iwan, pinakita mo na sa lahat ng alam mong way kung gano mo siya kamahal, ikaw pa iniwan, at sasabihing “Hindi nagwowork e” Tangina may smiley pa sa dulo. Masaya ba? Sino bang hindi magiging bitter? Sino?!

Minsan kasi ayaw nating amining bitter tayo sa isang tao dahil maangas tayo e. Sasabihin nating kaya natin sila palitan agad agad. Pero minsan kapag iniisip mong mabuti, maiisip mo nalang na “Bat ba ako bitter? Dahil ba minahal ko siya at masakit or iniwan niya ako at masakit?” Minsan kasi ego nalang natin or yung pride nalang natin ang gumagana e. At hindi na natin nalalaman ang totoong dahilan kung bat tayo nagkakaganun, kung bakit tayo apektado at kung bakit tayo nasasaktan.

Pero kapag masyado mong nilaliman ang pagiisip mo, mapapaisip ka nalang tuloy kung minahal mo ba talaga siya or masyado mo lang siyang gusto noon kaya nasasabi mong sobrang minahal mo siya.

May mga ganun kasi e. Makikilala ka tapos bet na bet ka na tapos kapag halimbawa nagkatext ng ilang araw, “I love you na” “Hindi ko maintindihan pero parang iba nararamdaman ko kapag kausap kita” “Ang saya ko lagi” and all those shits. Tapos kikiligin naman ang uto at sasabihing “Ako din e” Aba kung ganon lang naman pala ang meaning ng totoong love e putangina ang sarap.

E ano nga ba ang love kasi? Pano mo nga naman ba malalaman kung minahal mo ba o hindi ang isang tao? Siguro nandun yun sa kapag kaya mo siyang palayain kapag ayaw na niya sayo, yung kaya mo siyang intindihin kahit unreasonable na siya, yung kapag kakayanin mong pakisamahan siya kahit unbearable na siya pero at the end of the day, maipapaliwanag mo at mapaguusapan niyo ang mga mali sa isa’t isa.

Feeling ko kasi yun yung dapat na foundation ng isang relasyon e, komunikasyon. So magusap. At kung hindi kayang daanin sa magandang usapan, edi maghiwalay na. Asus! At least nagusap pa din. Ganun talaga e. Kung hindi kayo, hindi talaga e. Kung kayo, edi kayo na yan! Kaw na! The best ka e!

Hindi sapat ang salita lang

Minsan hindi sapat yung mahal ka lang niya, yung alam mo na hindi ka niya iiwan. Yung bang kapag magkalayo kayo or sabihin na nating long distance relationship, sasabihin mong “At least jowa ko siya at alam ko namang mahal niya ako”.

Minsan hindi rin sapat yung palagi ka lang niyang itetext or ichachat na mahal ka niya pero hindi mo naman ramdam.

Minsan kasi talaga hindi sapat yung alam mo lang, dapat ramdam mo e. Dapat nandyan yung presensya e. Kahit hindi presensya ng taong involved. At least man lang yung presence ng love niya ay feel mo.

Tungkol sa baliw ang post na ito

Minsan kapag nakakakita ako ng taong grasa, hindi ko mapigilang isipin kung ano bang nangyari sa kanila. Ang dami kong naiisip, ang daming questions. Katulad ng nakita ko kaninang babae, si ate may tattoo siya sa paa. Ang laki pa. “Naks! Ang yaman!” Ang mahal kaya magpa tattoo puking iang yan. Pero syempre dahil ganun siya, ang naisip ko siguro galing siyang kulungan.

Naisip ko tuloy, siguro tumakas siya tapos paglabas niya wala na siyang pamilya kaya nabaliw siya. Or baka naman kaya siya nakulong ay dahil pinatay niya ang pamilya niya.

Pero nakatakas siya e or pinalabas siya. So bakit siya nabaliw? Bakit sa kalsada siya natutulog? Bakit taong grasa na siya? Ang mga ganitong tao kaya ay nainlove din? Or baka naman hindi talaga siya nakulong at may libreng tattoo lang sa kanila. Siguro taga boracay siya dati at may mga friends siya na tattoo artist.

Ang exboyfriend kaya niya ay iniwan siya kaya siya nabaliw? Nabaog kaya siya? Bumagsak kaya siya kaya nagkaganon siya? Or sobrang talino kaya niya at sa sobrang talino kung ano ano na sinasabi niya kaya iniwan na siya ng lahat ng mga mahal niya sa buhay?

Sa mga ganitong pagkakataon, naiisip kong maswerte akong may tirahan ako, kahit di ako umuuwi at ginagago ko lang yung ibang taong mahal ko, nagpapasalamat talaga ako. Pero wala akong sinabing may pagbabagong magaganap sa akin ha. Haha! Dahil I believe… that the children are our future. Choz. I believe na may tamang panahon sa pagbabago and this is not the right time. I’m living my life at its fullest pa e. Ansavehhh ng lola mooo?

O, kapag nakakita ka ng baliw wag masyado magisip kung bakit ha? Baka mabaliw din you. Love ko pa naman you. Hihi!

On being lost

Syempre nandyan ang mga oras na hindi mo alam kung saan ka pupunta kasi hindi mo alam ang way sa pupuntahan mo or dahil tanga ka lang talaga. Choz. Ang gusto ko lang talaga sabihin, dadating or nasa panahon or nalampasan na natin ang panahon na magigising tayo sa umaga na parang tamad na tamad na tayo sa buhay natin. Yung bang “Hayy, eto na naman” Yun bang paulit ulit ang nangyayari, alam mo yun. Yung parang ayaw mo nalang mabuhay kasi putanginang wala namang bago e.

Siguro dapat nating isiping nasa isang istorya ka lang pero kada page iba iba ang storya. Isipin nalang nating parang book yan. Na ikaw ang nagsusulat ng mga nangyayari sa buhay mo. Diba sa libro naman hindi uubra ang parepareho lahat ng nakasulat sa isang page at sa isa? Not unless, ikaw mismo, yung writer ang magsusulat nun. Na gagawin mong pare pareho ang mga isusulat mo. Na pare pareho lang ang nangyayari sa araw mo.

So imposibleng pare pareho ang nangyayari sa yo. Maybe iniisip mo lang na pareho ang nangyayari araw araw. Mind over matter. Mas naniniwala ka sa naiisip mo at di mo na napapansin yung mga ibang bagay na mas pinagtutuunan dapat ng panahon at atensyon. Siguro dahil ikaw ang nagsusulat ng storya mo, the fact na pare pareho ang nangyayari sa iyo araw araw, kagagawan mo na yun. Wala kang sisisihing iba diba? Buhay mo yan e. Walang ibang makakapagbago ng buhay mo kundi ikaw mismo.

Realization (on veronika decides to die)

While reading Veronika decides to die, ang tanging naiisip ko na lang, ang pinagkaiba lang namin ay I don’t want to die pa. I mean, yung reasons niya kung bakit siya nag suicide is same as my reasons kung bakit nakakatamad na mabuhay. Nakakatamad na mabuhay dahil araw araw, pare pareho lang ang nangyayari, walang bago.

Pero oo nga naman, hindi ba natin na isip na kayua siguro walang bago ay dahil hindi naman talaga nating ginustong mabago, siguro gusto natin pero unconsciously, kahit gusto nating mabago ang nakasanayan, yun pa din ang gagawin natin.

“Ayoko na mabuhay, katamad” is like saying “Ayoko na mag tumblr, nakakatamad na” Ayaw mo na pero you keep on doing it, you are still living in it. Why? I don’t know. So you’ll ask yourself and hindi mo din alam so mas maguguluhan ka pa so anong solusyon? Wag nalang makealam sa mundo, magrebelde, magwalanghiya.

Tama ba yun? Syempre mali yun. Pero may mga gumagawa nun, tulad ko. Napaka rebelde ko nang tao and thank God hindi pa ako nag su suicide. Bakit? Ayoko e. Kahit ayoko na mabuhay dahil paulitulit lang nangyayari, unconsciously gusto ko din. Syempre kung ayaw ko, edi nag pa overdose na ako sa pill diba?

Blogging this for the sake of noting myself that I love my life.

Kahit ganito ako, magtaka ka na pero, oo. Mahal ko buhay ko.

May mga bagay na "Ganon talaga e"

Minsan may mga bagay talaga na kahit anong gawin mo, hindi magbabago. Katulad nalang sa ibang mga magasawa. Yun bang nagpakasal sila kasi akala nila sila na ang para sa isa't isa. Edi habang nasa kasagsagan ng akala nilang tunay na pagibig, mahal na mahal pa nila ang isa't. Yung parang araw araw make love kasi mahal nga nila ang isa't isa e at wala naman daw masama kasi kasal sila..

At habang patagal ng patagal, nanlalamig sa isa't isa. Mahirap mang aminin, pangit mang pakinggan, nagsasawa na sila sa isa't isa. Or yung isa ang nagsasawa. Pero kadalasan yung isa lang ang nagsasawa samantalang yung isa, meynteyn pa din ang love sa isa. Kadalasan ang mga babae yung mga naiiwang in love e, kasi they give their all. Parang kasi sa mga lalake daw ay wala nga namang mawawala.

Edi nanlalamig na diba? Yung araw araw na sex, naging once a week, at pakonti ng pakonti. Tapos mabubuntis si girl, edi magkakaron ng ilaw ang pamilya, mas mapi feel nila na buo sila. Edi kahit papano, babalik ang amor ni lalake sa babae. Tapos nanganak na, lumalaki na yung bata, dumadami na ang kunsomisyon. Anjan na ang away, anjan na naman ang panlalamig.

Nangbabae si tatay. Nalaman ni nanay. Go sugod si nanay kasi nga may pinapangalagaan siyang pamilya. Todo sorry si tatay, hindi na daw siya uulit, siya naman daw talaga ang mahal niya. Edi si ate mong girl, forgive and forget. Para nga sa ikabubuo ng pamilya nila. Para sa mga anak nila.

Pero hindi magtatagal, uulit uli si tatay. Maghahanap ulit siya ng ibang chiks. Malalaman ni nanay. Hindi na lang siya mag rereact kasi minsan may mga bagay talaga na hindi na dapat ine effortan pa. Wala naman siyang magagawa e. Ganun talaga ang buhay e.

Ang buhay, mahirap talaga yan, mas siraulo pa yan sa pinaka siraulong kilala mo, gagaguhin ka ng gagaguhin niyan pero hindi magbabago yan. So wala kang magagawa kundi tanggapin ang reyalidad na nangyayari kasi yung mga iniisip mong "eto dapat e" ay hindi mangyayari. Malayo sa realidad ang mga inaasahang mangyari ng tao. Ganun talaga e.

Masakit mang maloko, anong magagawa natin? Dyos ba tayo? Kapag ba sinabi nating "Wag ka mambabae" titigil ba yan? E kung tingin mo tumigil nga sigurado ka bang hindi mo lang siya nahuhuli? Ang tao, makasalanan. Mahirap pagbaguhin.

Kaya bago pakasalan, alamin muna kung talagang mahal ka niyan. Yung kahit alam na niya lahat sayo, binigay mo na lahat sa kanya, hindi pa din siya magsasawa. Yun ang challenge minsan e. Kung paano mo papanatilihin ang init ng pagibig kahit wala na ang amor, kahit nagkakasawaan na.

Oo, love is blind. Pero handa ka ba magpaka bulag sa lahat ng sakit na yun kung sobra sobrang sakit na at harapan na ang panloloko sayo? Oo, love conquers all. So kahit niloloko ka na harap harapan ever, goura fight padin sa pagpapaka tanga?

Minsan isipin nating dapat mas mahal muna natin ang sarili natin kesa sa pagmamahal natin sa iba. Kasi kapag sobrang mahal na natin yung isang tao, kahit magbago siya at lahat lahat, mahal pa din natin yan. Ang masaklap ay yung magbabago siya not for the better but for worse, pero tatanggapin padin natin siya. "E mahal ko e"

Wrong wrong. Love know its limits. Mas mahalagang mahal mo ang sarili mo. Kung feeling mo nagiging tanga ka na, kung feeling mo may iba siya, kung sobrang sakit na, kapag di mo na kaya, let go. Back off.

A book kemberloo: PEKSMAN

May mga libro talagang nakakapukaw ang title ano? Parang title palang, storya na. Matagal ko na gustong bilhin ang librong 'Peksman (mamatay ka man) nagsisinungaling ako [at iba pang kuwentong di pa dapat paniwalaan]' kasi mas nakakaengganyo naman para sa akin ang title nito kesa dun sa 'Ligo na u, lapit na me' pero dahil kasama sa cinemalaya2011 ang pangalawang nabanggit, "Don't judge a book by its title" nalang ang peg ko.

Bilang matagal ko lang gustong bilhin ang librong yan, nabili ko lang siya ngayong taong ito dahil prof namin si Eros S. Atalia, author ng nasabing dalawang libro. Mula kasi nung nalaman nilang (blockmates) siya ang prof namin parang ang daming nagbasa nung Ligo na u, lapit na me niya. Samantalang dati, keber keber lang. So parang ako, ang mainstream na ng Ligo na u, lapit na me plus the fact na kasama pa nga siya dun sa cinemalaya.

E tutal matagal ko na din naman gustong bilhin etong Peksman mamatay ka man nagsisinungaling ako, binili ko na. Peksman binili ko siya. Oo, mamatay ka man. Title pa lang cool na diba?

E diba sa mga libro, may parang mga kumento yung ibang mga mahahalagang tao tungkol sa librong yun? Ang huling ganung chever ay...

"Humanda ka, Bob Ong!"
-Vim Nadera, Director, UP Institute of Creative Writing

E diba totoong si Eros Atalia naman talaga ay sadyang naihahambing sa kilalang kilala nating si Bob Ong dahil sa diumanoy pareho nilang treatment sa kanilang books, na nakakatawa and kemberloo. Pero ngayon ko lang kasi natapos kaya masasabi kong yes pareho sila pero parang ewan ko. Hahaha! Ang gulo, ayoko sabihin kung sino mas angat.

Ano kasi, ang daming alam ni Eros. Sobrang dami. Nakakatawa. Sa sobrang korni, nakakatawa. Pero lahat nang sinasabi niya, may laman. As in may laman. Akala mo ganun lang kababaw pero kung susuriin mong maigi, "Putangina yun pala yun" "Puta oo nga no"

Wala lang, hindi dahil prof ko siya or what (kasi ang labo niya sa personal, ang gulo, walang biro) pero maganda yung book niya. So sa mga loyal kay Bob Ong at siya lang ang sinasamba, try niyo to, baka medyo magbago isip niyo. Pero wala ako sinasabi. Haha. May tinatayp lang. Duh.

Maganda. Nakakatawa. Putangina.
Peksman. Mamatay ka man.

Mga napapansin sa jeep

Hindi ba kapag nasa jeep ka kung ano ano ang napapansin mo? Kung hindi man, sorry ka pero ako kasi ang dami ko napansin at gusto ko I share.

Merong mga matatandang may mga dalang mga bayong nila na may mga lamang gulay, ang minsang nakakainis pa nyan e yung sa may bandang labasan pa sila uupo. Aba naman, kamusta naman yung nasa loob diba? Dapat kasi yung mga may malalaking dala dun pumupunta sa dulo e.

Nandyan din naman yung mag jowa na sa putanginang kasigsigan ng init ng panahon, akapan pa ng akapan. Mas maiinis ka nalang kung rockers pa yung dalawa, naka black pa. Kung swag pa yung dalawa, naka jacket pa. Eeekkk! Lamig lamig a!

Meron namang antok na antok na makakatulog pa sa balikat ng katabi nya. At nandyan naman yung katabi nya na pasimpleng uusog o gagalaw o eehem para magising yung katabi niya na bigla namang aayos ng upo na parang walang nangyari.

Meron naman din talagang nakataas pa yung kamay e jinajabar naman, nakataas pa yung kamay tapos naka sleeveless e ang itim naman ng kilikili, nakataas pa yung kamay pero may body odor. Kalowka.

Andyan din naman sa jeep yung mga putanginang nagbibingibingihang ibang pasahero na kahit paulit ulit mong sinabing "Bayad po, makikiabot po" e hindi pa din talaga mamamansin. Ang putah!!!

Meron namang magtotropa na parang gusto nang angkinin ang jeep na para bang ang iniisip nila ay "Guys magingay tao kasi cool tayo"

Bilang may maiingay, may mga loner naman na mag he headset nalang at iisiping "Putangina nyong lahat" at masaya na siya nun. Gagalaw galaw pa ang ulo dahil f na f pa ang music.

Tapos meron namang mga jeje na naka china phone tapos magpapatugtog ng malakas sa jeep. Ayaw nalang mag headset e. E mas nakakaloka naman yung wala na ngang pinapakinggan, nakanta naman magisa. Saya niya lang e.

At syempre hindi mawawala ang driver na kapag sinabi mong "Bayad po" e agad na igagalaw ang kamay para I kemberloo ang bayad mo. Pero kapag sinabi mong "Para po" kelangan mo pa ulitin nang madaming beses para itigil nya ang sasakyan. Kaya dapat malayo ka palang sa bababaan mo, magpapara ka na e.

Nakakatuwa din na may ibang jeep na may "Pull string to stop" at kahit paulit ulit mong sinasabing "Para po" hindi talaga siya titigil kahit nakikisigaw na yung mga nasa loob ng jeep unless hihilahin mo talaga yung string. Tibay e!

Patibayan talaga sa jeep e. At kung meron mga ganyang tao sa jeep, meron din naman yung lahat pinapansin, yung walang magawa na pati natutulog, magtotropa, magjojowa, may b.o, at kung ano ano pa pinapansin. Lahat naman ata tayo pinapansin na yung mga ganyang bagay. Hello?? Irresistible e. Diba?

06-23

Tanda niyo yung Travelogue article ko about sa Divisoria? Yung parang joke lang. Kung hindi niyo pa nababasa, paki basa kasi proud ako. Hahaha! Alam mo yung parang first time ko ata naka uno flat dyan sa feature feature na yan. Last year, yung mga travelogue ko parang mga tres ganyan ganyan. Tapos ngayon, wow. 1.00

Sorry ha pero super masaya lang ako kaya kailangan ko iblog to. Eto na ang simula, sana. Sana mas maging maayos ako sa aking pag-aaral.

Tapos may comment pa yung prof ko, “Good humorous treatment.”

EEEEK!!! Kakilig! Choz. Basta, masaya kasi ako. =)

PS: I-click ang link para mabasa ang article.

Better or bitter?

Alam mo yung feeling na kapag iniwan ka tapos kunwari okay ka. “Hello? Strong ko kaya” “Siya naman nawalan e” “Sus, diko naman yun minahal e” “Okay na ako.” “Hanap mo nga ako jowa”

Asus naman! Maka ganyan ka naman. E alam mo naman sa sarili mong isang text niya lang, rereply ka agad. Pag sinabi niyang miss ka na niya, iisipin mo muna kung papakipot ka o ano pero kilig na kilig kana.

Alam mo namang sa gabi pagkatapos ng lahat ginagawa mo, at maiisip mo siya, “Putangina what went wrong? Bat kami naghiwalay?” “Nagkulang ba ako? Lahat naman ng gusto niya binigay ko a”

Minsan ganyan tayo e, iniisip natin sa sarili natin na ang strong strong natin na kahit sobrang kawalan siya sa buhay natin “Weh tangina keri ko to. Ako pa!” Pero deep inside, you know, bonggels sa sakit!

Sakit ng wala na siyang paki sayo katulad ng paki mo pa din sa kanya ngayon. Sakit na hindi ka na niya iniisip katulad ng pagiisip mo sa kanya ngayon. Sakit na hindi man lang niya iniisip kung okay ka lang ba at kung may magagawa ba siya para maging okay ka.

At kung sakali namang tanungin ka kung okay ka lang ba “Oo naman” Syempre patigasan diba? Ego kung ego e? Pride kung pride ang labanan diba? Sige lang, sarili mo naman niloloko mo e. Sarili mo naman pinapahirapan mo e.

Tingin ko sa mga ganitong pagkakataon, you should let go of your fucking pride and makipagusap sa person involved. Kasi you will never be okay with another person if you yourself is not okay.

Never every say “Hindi ako bitter a!” If you know, to yourself, that you are not even close to better. Kuha mo?

Tungkol sa OJT ko (siguro hindi mo babasahin)

Bilang tapos na ako sa aking internship sa The Manila Times, hayaan niyo akong mag kwento. At bilang wala akong care kung babasahin niyo to or hindi, ike kwento ko pa din. Sorry ganyan talaga.

So ayun nga nag OJT ako sa Manila Times pero bago yun, nag OJT muna ako sa People’s Journal. Sa People’s Journal, naka assign ako sa police beat, yun ang pinili ko kasi alam kong doon nagsisimula lahat halos ng reporters. Edi yung experience na nakakasama mo yung mga reporters na kahit hindi kilala, ang saya na sa pakiramdam. Yun bang kahit maingay sa press office, yung mga radio reporters, mag rereport pa din. Shit ang cool kaya. Tapos makikita mo sa Nico Baua paminsan minsan. Masaya na ako nun e.

Tapos biglang Manila Times na, Malacanang beat ako naka assign. Super big step di ba? Bigating reporters syempre. Tapos araw araw mong kaharap yung mga spokesperson, tapos minsan si PNoy, na parang tropa lang kayo. Tapos makikita mo sa TV yung mismong nasaksihan mo sa personal. Ang wow lang kasi di ba.

Siguro wala kang paki kasi kapag kine kwento ko din to sa pinsan ko deadma lang sila. Huhu. Di nila maramdaman yung tuwang nararamdaman ko.

Yung tuwa lalo na kapag nakikita mo yung pangalan mo sa dyaryo. Sa broadsheet!! Sobrang sarap ng feeling. Sobrang sarap!

Bahala na sa swelso in the future, basta ako, papanindigan ko ito.

Share

Nakakabilib kung paanong madalas mas binabasa talaga ng mambabasa ang mga tungkol sa pagibig na posts. Kapag medyo hindi kemberloo na post parang binabale wala lang. Hindi niyo ba naiisip ang effort ng nagsulat para maramdaman niyo naman yung nararamdaman niya?

Katulad ko, hindi kasi ako masyadong vocal sa mga kaibigan ko tungkol sa mga nararamdaman ko so lahat ng naiisip ko or whatso, sa blog ang bagsak.

Ang sakit lang isipin na pina follow niyo ako pero hindi niyo binabasa post ko.

It’s not about notes e. It’s about you feeling me. Wala lang. Maarte ako e.

On legalizing divorce

Ano nga ba ang side ko sa mainit na usapang gawing legal ang diborsyo sa Pilipinas? Hindi ko pa talaga alam e. Siguro kahit ano nalang. Kasi parang okay naman na meron at okay naman na wala.

Parang para sa akin, okay lang na legal ang divorce dahil sadyang may mga relasyon naman talagang sirang sira na at hindi na talaga kayang ayusin pa. Pero diba sa pag didiborsyo, hindi naman agad agad naaaprubahan yun, so ang magka relasyon ay mabibigyan pa ng sapat na panahon para makapag isip isip sa kung ano man talaga ang nilalaman ng puso nila. Kung hindi na ba nila talaga kaya magbago para sa ikakaayos ng kanilang relasyon, kung hindi na ba nila kaya ayusin para sa masisira na nilang pamilya.

Isa pa din yung mga babaeng minamaltrato ng kanilang asawa, sinasaktan, binubulyawan at pinapatay ng mura, kung ganyan naman pala talaga ang karamihan sa masa ay maganda nga kung magiging legal ang diborsyo. Kaso ang diborsyo tantsa ko'y nangangailangan pa ng malaking halaga. So paano naman yung mga mahihirap na pinapahirapan ng kanilang asawa? In that sense, dapat sigurong gawan yan ng paraan ng gobyerno kung sakaling maipatupad ang batas.

Hindi lang naman mga babae ang sinasaktan, meron ding ibang lalake pero ang babae kasi kalamitan kasi mahina sila. Kaya nga sa mga presinto, mayroon pang nakalaan na "Women's desk" para sa mga babaeng namamaltrato at nababastos at wala namang "Men's desk"

Dito kasi sa pilipinas, sadyang talamak ang sakitan ng magaasawa. Kapag wala nang panggastos, kapag walang makain, magsisisihan na mauuwi sa sakitan. Hindi ba nila inisip na kung ang oras na ginugugol nila sa pag aaway ay inilalaan nila para makahanap ng trabaho edi magkakapera pa sila. Hindi yung bangayan ng bangayan.

Sa kabilang banda naman, hindi nga rin maganda ang diborsyo dahil unang una merong sinumpaang kasunduan ang dalawang nagmamahalan na hindi sila magiiwanan 'till death do they part'. Hindi nga rin maganda na na papakasal lang sila dahil trip, dahil mahal pa nila isat isa noon at kapag hindi na nila trip ang isat isa, divorce na. Legal naman pala kasi e.

Pero diba meron na naman din kasing Legal Separation at Annulment dito sa Pinas so bakit kailangan pa nga naman ng Divorce? At the same time, Meron na din namang Legal Separation at Annulment sa Pinas, edi ipatupad na ang divorce bill!

Medyo malabo ano? Kaya ako, di nalang ako poposisyon tutal hindi pa naman ako kasal at wala pa namang balak. Pero ang iniisip ko, ang kasal kasi, sagrado yan e. Nagsumpaan kayo sa harap ng dyos e. For better or for worse diba? Meaning magkasakitan man o sa kasarapan ng sex man.

Dika naman papakasal dyan kung hindi mo siya minahal e. Kung hindi mo naisip na "Siya na talaga" tapos biglang gusto mo makipag hiwalay? Labo e.

Kaso ayun nga, may mga relasyon talagang maling mali. Marahil noong panahong pinakasalan mo siya, dipa nadating ang tamang tao para sayo. Tapos nakilala mo lang ang tamang tao nung may asawa ka na. E saktong lagi kang jinojombag, edi wala na talaga pag asa mabuo pa ang relasyon diba?

Nagsumpaan kayo sa harap ng Diyos diba? Pero kailangan ding minsan ikonsidera na meron talagang mga marital break-ups that are beyond repair. Ganun talaga e.

Sa 'Pagiisa sa buhay'

Naisip ko bigla yung mga taong tumatandang dalaga, tumatandang binata, yung mga pari at madre. Nakakaloka kung paano sila nabubuhay ng ganun lang.

Ang mga pari at madre, paanong gusto nila mabuhay para lang pagsilbihan ang panginoon? Grabe, di ko keri. Ako kaya ko pagsilbihan si papa God pero kailangan ko pa ng iba sa buhay ko. Ano yung sa kanila, laan sa dyos ang buhay nila? Sobra, diko maimagine. Para tuloy gusto kong maka interview ng madre or pari kaso parang ang awkward.

Yung mga tumatandang binata at dalaga naman, sila yung kalimitang masungit diba dahil wala silang kasama sa buhay, wala silang kasamang tumanda. Hindi naman pwedeng habang buhay e kasama sila ng mga kamag anak nila dahil syempre may sariling buhay naman yung mga yun.

Silang nagiisa sa buhay, nalulungkot kaya sila? Choice kaya nila yun? Choice kaya nila na maging malungkot? Masyado kaya silang nasaktan sa past nila kaya ganun ang naging epekto? Parang ang saklap diba.

Yung iba nga, sa murang edad, kapag walang jowariwariwaps, nangangati agad maghanap ng iba, gigimik na yan para maka istilo, makikipag teksmeyt na yan para kahit papaano maibsnan ang tigang na puso nila.

Ang dami ko ngang kakilalang ginagawang parang panti o brief ang mga jowariwaps e, papalit palit lang. Tapos etong mga nagiisa sa buhay, parang masaya pa sila mag isa.

Kungsabagay, masaya nga naman ang walang jowariwaps, wala kang aasikasuhin, walang itetext kung wer u at na, walang tatawagan, walang kunsumisyon, walang away. Yun nga lang, wala ding lambing, walang yapos sa taglamig, walang init sa taglibog, walang karamay sa oras ng pangangailangan.

Sila kayang mga nagiisa ay masaya kaya or sa gabi, kapag sila nalang talaga sa kwarto nila naiisip kaya nilang "Putangina kelangan ko ng jowa" or masaya kaya silang matutulog magisa at maiisip na "Thankyou lord sa walang ka probleproblemang araw" Ano kaya?

Sa pag ba blog

Ang hirap mag blog no? Yung hindi mo alam kung anong mga pinagsasasabi mo, sasabihin mo at kung ano ano pang kakupalang ipopost mo.

May kilala ako na para lang sa notes, magpopost ng mag popost. Aaminin ko na walang kwenta ang post niya pero dahil kaibigan ko siya shut up nalang ako. O clue na yan ha? Kaibigan ko siya. Isa pang clue: ini unfollow ko siya sa tumblr.

Meron naman akong kakilala na puro gifs ang pinopost. Yung mukha niya. Bute sana kung kaaya aya yung mukha e ano? Kaso haru dyosko panguinoong mahabagin, pangit siya. Nakaka sira ng bait.

Meron namang magpopost ng puro kabastusan (ako dati, honest ako e) kasi ang daming bastos at yun ang gusto ng mga bastos. So bastusan na and drama. Choz.

Meron namang puro pang lalait. Yung tipong gagawa pa nang anon account para lang makapang lait. Yung tipong wala atang ibang mundo outside the blogging community. Tangina, libre ko na alak mo wag ka lang mag blog kung puro ka ganyan.

Ang hirap mag post no? Di mo alam kung saan ka lulugar yung hindi ka mapapansin. Katulad nito lahat halos pinansin ko pero di naman ako perpekto. Pero syempre wala kayong magagawa kasi post ko to.

Naisip ko lang.

Ang mahalaga, masaya siya

Minsan sapat na yung masaya siya kahit hindi ikaw yung dahilan ng pagiging masaya niya. Minsan ayos na sayo na dehado ka basta lang makita mo yung ngiti sa labi niya. Minsan kahit unfair na, wala kang mareklamo, masaya ka naman para sa kanya e.

Yun naman daw talaga ang totoong kahulugan ng pagmamamahal diba? Yung maging masaya ka para sa kanya, yung kahit hindi ikaw ang dahilan kung bakit siya masaya, okay lang. Basta makita mo lang na nandun ang ngiti sa labi niya.

Parang kung nasa isang relasyon kayo pero may mahal na siyang iba, hindi mo pa ba siya papakawalan kung dun naman siya masaya? Hindi ka pa ba magpaparaya lalo na kung alam mong wala naman sayo yung puso niya? Magiging makasarili ka pa ba dahil lang sa mahal mo siya?

Diba nga ang pagibig hindi uumbra kapag one way lang? Palaging dapat two way. Dapat mahal mo siya kagaya ng mahal ka din ka niya. Kasi kapag isa lang ang umiibig, hindi masaya, hindi maayos.

Minsan dapat kapag hindi na siya masaya, stop na. Kapag hindi ka na masaya, wag na ipilit. Para maayos lahat. Minsan hindi na niya kailangang sabihing hindi na siya masaya para malaman mo. Minsan alam mo na talaga yun sa sarili mo diba?

So kapag alam mong hindi siya masaya, kahit masakit, let it go. Fucking let it go. Para sa huli, lahat okay, lahat masaya.

Ang mahalaga, masaya siya

Minsan sapat na yung masaya siya kahit hindi ikaw yung dahilan ng pagiging masaya niya. Minsan ayos na sayo na dehado ka basta lang makita mo yung ngiti sa labi niya. Minsan kahit unfair na, wala kang mareklamo, masaya ka naman para sa kanya e.

Yun naman daw talaga ang totoong kahulugan ng pagmamamahal diba? Yung maging masaya ka para sa kanya, yung kahit hindi ikaw ang dahilan kung bakit siya masaya, okay lang. Basta makita mo lang na nandun ang ngiti sa labi niya.

Parang kung nasa isang relasyon kayo pero may mahal na siyang iba, hindi mo pa ba siya papakawalan kung dun naman siya masaya? Hindi ka pa ba magpaparaya lalo na kung alam mong wala naman sayo yung puso niya? Magiging makasarili ka pa ba dahil lang sa mahal mo siya?

Diba nga ang pagibig hindi uumbra kapag one way lang? Palaging dapat two way. Dapat mahal mo siya kagaya ng mahal ka din ka niya. Kasi kapag isa lang ang umiibig, hindi masaya, hindi maayos.

Minsan dapat kapag hindi na siya masaya, stop na. Kapag hindi ka na masaya, wag na ipilit. Para maayos lahat. Minsan hindi na niya kailangang sabihing hindi na siya masaya para malaman mo. Minsan alam mo na talaga yun sa sarili mo diba?

So kapag alam mong hindi siya masaya, kahit masakit, let it go. Fucking let it go. Para sa huli, lahat okay, lahat masaya.

Hirap pag walang pinanghahawakan

Ang hirap kapag umaasa ka kasi, wala kang pinanghahawakan. Yung isang araw ang saya saya niyo, yung may pa heart heart pa sa messages tapos makikita mo na may wino wall post siya na iba.

Di ka makapag react kasi hindi maman siya sayo diba? Dika makapag react kasi wala naman kayong agreement na sa kanya ka lang e. Dika makapag react kasi sino ka nga ba naman para sa kanya. Dika makapag react kasi wala naman ngang kasiguraduhan kung anong meron kayo. E ano nga bang meron kayo?

Yun nga e. Wala namang kayo. Hindi naman kayo. So wala kang 'K'. Wala kang 'K'arapatang magreklamo. Wala kang 'K'arapatang magselos. Wala kang 'K'arapatang kwestyunin siya kasi wala namang 'K'ayo.

Sakit diba? Yung akala mo konting konti nalang liligawan ka na niya, yung akala mo eto na yun e, magkaka lovelife ka na. Mas masklap kapag bigla siyang mawawalan ng koneksyon sayo pero malalaman mong konekted siya sa iba. Ouch diba.

Yung di mo alam ang magiging reaction mo. Ang alam mo lang, ang sakit, sobrang sakit. Hindi mo nga lang alam kung dapat ka bang magalit, dapat ka bang magtampo, mainis, o dapat bang wala kang maramdaman dahil ikaw lang naman ang umasa.

Siguro unconsciously napaasa ka niya. At ikaw naman, umasa naman. Tapos nung narealize mo na walang mangyayari sa inyo, hindi mo na siya ma confront. Bakit? E nakakahiya kasi di ba? So ang mangyayari, kunwari nalang strong ka, na hindi ka affected na parang naki ride ka lang sa game niya, na kunwari player ka din. Pero yung puso mo, kung umiiyak lang yan, pulang pula na mata niyan.

Mahirap no? Yung walang pinanghahawakan. Kasi dobleng hulog yan e. Una mapo fall ka sa kanya. Then hindi ka niya sasaluhin, so mapo fall ka ulit. Ang sakit diba?

Hanggat maaari, wag masyadong ma attach kung ang taong involved ay walang balak mag pa attached. Hanggat maaari, wag mahuhulog kung ang taong involved ay hindi ka kayang saluhin. Hanggat maaari, wag aasa kapag alam mong walang kasiguraduhan ang lahat ng meron kayo.

Hirap pag walang pinanghahawakan

Ang hirap kapag umaasa ka kasi, wala kang pinanghahawakan. Yung isang araw ang saya saya niyo, yung may pa heart heart pa sa messages tapos makikita mo na may wino wall post siya na iba.

Di ka makapag react kasi hindi maman siya sayo diba? Dika makapag react kasi wala naman kayong agreement na sa kanya ka lang e. Dika makapag react kasi sino ka nga ba naman para sa kanya. Dika makapag react kasi wala naman ngang kasiguraduhan kung anong meron kayo. E ano nga bang meron kayo?

Yun nga e. Wala namang kayo. Hindi naman kayo. So wala kang 'K'. Wala kang 'K'arapatang magreklamo. Wala kang 'K'arapatang magselos. Wala kang 'K'arapatang kwestyunin siya kasi wala namang 'K'ayo.

Sakit diba? Yung akala mo konting konti nalang liligawan ka na niya, yung akala mo eto na yun e, magkaka lovelife ka na. Mas masklap kapag bigla siyang mawawalan ng koneksyon sayo pero malalaman mong konekted siya sa iba. Ouch diba.

Yung di mo alam ang magiging reaction mo. Ang alam mo lang, ang sakit, sobrang sakit. Hindi mo nga lang alam kung dapat ka bang magalit, dapat ka bang magtampo, mainis, o dapat bang wala kang maramdaman dahil ikaw lang naman ang umasa.

Siguro unconsciously napaasa ka niya. At ikaw naman, umasa naman. Tapos nung narealize mo na walang mangyayari sa inyo, hindi mo na siya ma confront. Bakit? E nakakahiya kasi di ba? So ang mangyayari, kunwari nalang strong ka, na hindi ka affected na parang naki ride ka lang sa game niya, na kunwari player ka din. Pero yung puso mo, kung umiiyak lang yan, pulang pula na mata niyan.

Mahirap no? Yung walang pinanghahawakan. Kasi dobleng hulog yan e. Una mapo fall ka sa kanya. Then hindi ka niya sasaluhin, so mapo fall ka ulit. Ang sakit diba?

Hanggat maaari, wag masyadong ma attach kung ang taong involved ay walang balak mag pa attached. Hanggat maaari, wag mahuhulog kung ang taong involved ay hindi ka kayang saluhin. Hanggat maaari, wag aasa kapag alam mong walang kasiguraduhan ang lahat ng meron kayo.

Walang aasa kapag walang nagpapaasa

Wala namang aasa kung walang nagpapaasa e.

"Hindi naman kami e"
-Hindi nga kayo e pano kung umasta ka pala kapag kasama mo siya e parang kayo, kung magparamdam ka pala sa text e parang kayo, yung tipong "O kumain ka naba? Wag ka papagutom ha?" Isipin mo kung sinong simpleng kaibigan ang gaganyan?

"Siya lang naman kasi nag assume e"
-Hello? Paanong hindi mag a assume kyng binibigyan mo ng motibo para mag assume? Kung hindi mo naman pala gusto yung tao e wag ka nang kumerengkeng! Hindi yung porket alam mong gusto ka niya e aasta ka na gusto mo din siya.

Kapag ganun edi siyempre iisipin nung tao na mutual ang nararamdaman niyo sa isa't isa tapos kapag malalaman ng iba na ganun kayo sasabihin mo "Kaibigan ko lang yun"

Para sa mga taong nagpapaasa, masyado ba kayong perpekto para manakit? Kayo kaya paasahin? Ang galing niyong mga putangina kayo a? Kung hindi mo gusto at gusto ka, wag mo na kerengkengin. Kerengkeng ka din e!

Wag kang ano, kung ayaw mong ma ano, ano ka din e!

TAKE (2)

Regarding my post about TAKE.

Nag message ako sa kanya sa facebook at sinabi kong basahin niya yun, andun lahat ng nararamdaman ko. Then dinelete ko siya sa friends ko. Dahil bitter ako, pake mo?

Tapos tinext niya ako 'Can't we be friends?' Ay putangina? Putangina? Manhid lang? Manhid lang? Tapos sinabi kong ayaw ko na ng any way of communication with him sabi niya ang labo ko daw.

Naiiyak ako sa sobrang insensitive niya.

Hindi porket alam mong mahal kita, mauuto mo pa ako. Napapagod ako at pagod na akong mahalin ka. Ayoko na.

I'm trying to move on here so layuan mo na ako putangina. Sakit lang dulot mo sakin e at hindi ko na gusto. Mahal na mahal kita at ang sakit sakit na. Pero hindi katulad sa movie na kaya kong magintay, ayoko.

Hindi katulad sa movie na 3month rule lang, puta naka 2yr nako o. 2yr rule ba ito?? Tama na.

Kung magiging one more chance ang ending ng storya na ito edi cute pero ako, hindi ko na aantaying totoong magbalik loob ka sakin. Ako, lalayo na. Sawang sawa na ako. Sobrang manhid mo. Napaka manhid mo.

Maawa ka naman, tigil na. :(

To commit or not to?

Nag a I love you-han kayo pero hindi kayo.
Bakit nga ba may ganyan?

Pwedeng parehong ayaw ng commitment. Yung ayaw ng pinapakealaman siya, ayaw ng may nagtetext sa kanya maya maya, ayaw ng masasakal siya or ayaw magbago ang samahan kasi diba minsan, kapag masyado na kayong attached sa isa't isa at alam na niya lahat sayo, nakakawalang gana na, wala ng thrill diba?

Minsan mas masaya talaga na hindi kayo pero mahal niyo ang isa't isa, na hindi kayo pero may nagaalaga sayo, na hindi kayo pero alam mong mahal ka niya.

Ang tanong, nakakasigurado ka bang ikaw lang ang mahal niya? Nakakasigurado ka bang sayo lang niya sinasabi na "Ayoko ng commitment e" Nakakasigurado ka ba na ang text niya na "I love you" ay para sayo lang?

Minsan kailangan mo din ng kasiguraduhan e, na sayo lang siya. Bale, minsan talaga kailangan yung commitment. Ang sarap sana ayawan talaga ng commitment diba? Tangina ako nga ayoko ma commit e. Kaso mas gugustuhin mo bang makipaglandian siya sa iba dahil hindi naman kayo committed sa isa't isa o maging committed sa isa't isa tapos ikaw lang ang lalandiin niya?

Diba dun kana sa pangalawa? Mahirap talaga maging in a relationship status pero mas mahirap naman atang makipag unsure-if-s/he-really-loves-me status diba?

Kasakal kapag committed.
Pero kalungkot pag walang kasiguraduhan.

Happy fathers day!

Hindi ko siya nakakausap madalas, nakakausap ko lang siya kapag pinapagalitan niya ako. Para siyang aso, lahat naaamoy.

Yung alam kong hindi na niya ako mahuhuli na hindi ako nauwi sa dorm dahil nasa cavite siya at nasa manila ako pero nahuhuli pa din ang lola mo. Haha.

Para kaming hindi magkakilala kapag wala ang nanay ko at ako ang katabi niya sa kotse. That awkward moment. Super awkward moment. Haha.

Yung hindi ako makapag joke sa harap niya dahil dyahe. Yung kapag nagtext siya na mag smiley, masaya na ako. Yung pag aalis ako ng bahay at nasabihan niya ako ng ingat, ititweet ko na yun. Dahil napaka memorable na.

Yung mga ganung bagay na minsan lang mangyari. Ang sarap sa pakiramdam, masaya.

Yung kapag magkausap sila ng mama at tatanungin niya ang mama kung saan gusto kumain at kapag sinabi na, kokontra nalang siya bigla. At siya padin ang masusunod.

Mga tatay talaga, ang daming reklamo. Yung minsan naiisip mo na sana iba nalang ang tatay mo lalo na kapag pinapalo kapa niya nung bata ka, kapag sinasaktan ka via words or physically.

Yung ang sakit pero wala ka magawa, ama mo yan e.

Baliktarin mo man ang mundo, maging puti man ang uwak, maging 500 years man ang UST, malaos man ang tumblr at twitter, ama mo pa din yan.

Happy fathers day sa lahat ng mga tatay!

Nakahingang malalim :)

Ang gaan ng loob ko ngayon dahil sa wakas nakausap ko na ang mga kaibigan ko tungkol sa aking bisyo. Sinabi nilang tanggap nila ako at hindi yun magbabago.

Sinabi din nila na alam naman daw nila yun at hindi lang nila ako makausap tungkol dun dahil baka nga maging awkward. Nakahinga na ako ng maluwang dahil sa wakas nasabi ko na ang nararamdaman ko at nandyan padin sila para suportahan ako.

Mahal na mahal ko sila. Kahit noong pakiramdam ko hindi nila ako tanggap, mahal na mahal ko sila kahit minsan unconsciously or consciously nasasaktan nila ako. At least ngayon naamin ko na at naiintindihan pa din nila ako. And I am, for now happy with that. :)

Labo ko e

Parang feeling ko, sobrang kulang nang pagkatao ko, na willing ko na i try lahat para lang malaman kung ano bang problema sa sarili ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko, ang hirap na wala kang ibang taong napagsasabihan ng nararamdaman mo kasi pakiramdam ko walang makakaintindi sa akin.

Na I am not doing these things I do for the sake of being cool, of being strong, or of being a rebel. Im doing this because I do not know what else I could do. Naaawa ako sa sarili o dahil wala akong mapagsabihan ng mga gusto kong sabihin.

Yun din siguro ang dahilan aya feel na feel ko minsan mag blog, dahil sasabog na ang utak ko kapag wala akong pinagsabihan ng mga nararamdaman ko.

I am super incomplete and super lost and I don't know what to do but I am not seeking for help. Ang labo diba? Ang labo ko. Nakakainis.

TA KE

Huling boyfriend, Nov25 2009. He broke up with me Dec 26 2009. Matagal ko na siyang crush e. Tapos nagulat nalang ako isang araw ni chat niya ako sa facebook. Parang since 2008 kasi crush ko na siya. Tapos di talaga ako nagpapa pansin. Kaya ang saya ko nung ni chat niya ako, wall post, at mahabang usapan. Edi syempre kilig na kilig ako diba? Tapos textxt na no.

E busy siya sa buhay niya, so ako naman si tanga, ako pa ang tatawag. Para lang makausap siya. Syempre, patay na patay ako sa kanya e. Diko lang alam kung totoo pero ramdam kong mahal ko siya. Tapos after 3 days nanligaw siya. E sino ba naman akong maganda para magpakipot pa? Edi sinagot ko na din agad mga after 2 days yata.

Tapos edi kami na, e taga Alabang siya, taga Manila ako. Edi malayo, hindi nakakapag kita. Alangan namang ako pa pumunta Alabang diba? Pero honestly kung mayaman lang ako, pinuntahan ko na talaga pero hindi e. Edi text lang at facebook communication. Gabi ko lang siya nakakatext kasi nga "busy" siya.

Kung hindi siya nag pa practice sa banda, nag ma magic siya sa cards, nag iinom, or nag pa practice ng flair. Stop kasi siya nung time na yun so yun lang pinagkakaabalahan niya. SO busy siya all day. Kahit hindi naman valid ang reason niya para hindi niya ako itext man lang, okay lang mahal ko naman siya e. To think na sa sobrang katangahan ko, ako pa minsan nagloload sa kanya

Take note, 10 na ata ang pinaka madaming text niya sa isang araw. YES, BINIBILANG KO! Naka save lahat noon! Na kapag hindi na siya nagrereply, BABASAHIN NKO LAHAT PAULIT ULIT. At kahit ramdam ko na hindi niya ako mahal, sasabihin ko lang sa sarili ko na "BOYFRIEND MO SIYA AT LEAST. MAHAL KA NIYAN! BUSY LANG SIYA!" Ganon ako for 1 fucking month.

Hindi ako nagreklamo kahit isang besess kasi baka sabihin niyang nakakasakal ako at iwan niya ako. Hindi ko magawang sabihing "Ano ba! Parang wala kang girlfriend a" kasi ayoko magalit siya. Ako na dehado, ako pa takot sa kanya. Anong magagawa ko? Mahal ko siya e,

Ginawa ko na lahat nang alam kong paraan para maiparamdam sa kanya kung gano ko siya kamahal kahit sa text lang pero SIGURO HINDI NIYA NARAMDAMAN. SIGURO HINDI SAPAT.

Kahit ang sakit sakit na, diko siya iniwan. Monthsary namin, pasko. Inintay kong batiin niya ako, wala. Ni isang text, wala. Kinabukasan... nag message siya. SA FACEBOOK!

"hey C, let's be friends na lng muna. di ko pa ata keri mag gf ngayon hoho. well at least we tried. nahihirapan ka lng eeh. ayaw ko laging ganun. na nasasaktan ka. pasensha na topak kasi ako ngayon."

No you didn't tried!!!!! At nahiya naman ako sa HOHO mo! Alam mo ba kung putanginang ganong kasakit na ibe break ka afterv ng 1month niyo? Putangina mo! Putangina mo! Pero syempre, akong kunwaring strong, ang reply ko, "Sure" Puta diba? Puta.

Tapos ayun, 2011. Nalasing ako one time, sinabi ko lahat ng yan, yung nararamdaman ko, LAHAT! Sabi niya wala daw siya iba masabi kundi sorry at hindi pa naman daw late para bumawi and then the next day... LILIGAWAN DAW NIYA AKO

What the fuck diba? Sabi ko wag niya akong ligawan kung naaawa lang siya. Sabi niya hindi naman daw. Sabi ko bakit. Sabi niya NAISIP KO LANG. Ay wow diba? Ay wow!!!!!

Edi um-oo ako kasi baka gusto niya makabawi sa mga sakit na naidulot niya sa akin. Pero ang nangyari, puro GM ang txt. Wow ang saya naman ng panliligaw mo kuya feel na feel ko e. SHet e. Shet talaga e. Woooo nakaka inlove e!

THE FACT NA ALAM MONG HINDI PA AKO NAKAKA MOVE ON SAYO, NA WALA PA AKONG BOYFRIEND SINCE YOU, PUTANGINA HUWAG MO AKONG PAASAHIN. PUTANGINA GAGUHAN NA E. HINDI PORKET MAHAL KITA HANGGANG NGAYON MAGPAPAASA KA NG MAGPAPAASA. OO UMAASA AKO. SYEMPRE MAHAL KITA E. AT NAGPAPAASA KA PUTANGINA. WALANG AASA KUNG WALANG NAGPAPAASA KAYA PUTANGINA KUNG WALA KANG BALAK MAHALIN AKO WAG KANG KUMEMBERLOO DIYAN KASI BINABALAK KO MAG MOVE ON!! MAHAL KITA AT NATATALI AKO SAYO DAHIL GANYAN KA NG GANYAN! WAG PAASA PUTANGINA.

Dear C, A, B, T

Hi, alam kong kaibigan kita pero kailangan ko to ilabas e. Masakit na hindi ko to masabi. Alam kong bata ka pa, kaya siguro masamang tao ang tingin mo sa akin. Sorry kung nagyoyosi ako at umiinom. Kung tingin mo masama akong tao dahil don, sorry. Kung tingin mo hindi ako mabuting kaibigan dahil dun, sorry. Sana lang wag gawing basihan ang bisyo sa sukat ng pagkakaibigan.

Kayo kasi yung mga kaibigan ko e, mula pa noon, tapos feeling ko hindi niyo ako tanggap dahil sa bisyo ko. Ang sakit sakit. Lalo na kapag alam ko na pinaguusapan niyo ko. Sa likod ko. Tapos kapag magkakaharap tayo sobrang okay. Minsan may ilangan. Sobra sobrang sakit. Mahal na mahal ko kayo e. ALam niyo yung ang saya saya ko kasama kayo tapos parang feeling ko dahil sa mga bisyo ko, ang sama sama ko nang tao para sa inyo. Grabeng sakit.

Tapos napilitan akong lumayo, yung hindi na sumasabay kumain dahil nga feeling ko awkward na kasi nga ganun. Sobrang nakakaiyak. Nakakaiyak na kayo yung mga sobrang kaibigan ko tapos ang saya saya natin pero biglang nagkaiwanan sa ere. Sobrang sakit e. Sobrang sakit e.

Yung mag wo wall post kayo sa isa’t isa tapos hindi ako kasama. Alam niyo yung may feelings? Ako yun e, hindi naman ako manhid e. Umaakto lang ako na parang walang nangyayari pero kung nakakamatay lang yung ganyang treatment, bulok na siguro bangkay ko ngayon.

Ang hirap na hindi ka tanggap ng mga kaibigan mo. Na hindi mo maipakita yung totoong ikaw sa harap nila. Hindi naman ibig sabihin na dahil may bisyo ako, masama na akong tao e. Sa lahat ng tao, kayo nga mas may kilala sakin e. E bakit ganun? Bakit ganonnnnnn. Ang sakit e. Ang sakit sakit e. Sobra e.

Yung mag gu groupings tapos parang invisible ako at hindi niyo man lang ako tatanungin kung sino ka grupo ko? Shet. Gusto kong lumubog sa kinauupuan ko nun e. Sobrang sakit na parang wala kayong paki sakin. Okay lang naman na hindi niyo ako i grupo e pero yung hindi niyo man lang ako tatanungin kung sino kagrupo ko? Foul e. Sobrang foul e.

Yung sa thesis na ako pa ang nagmakaawa na igrupo niyo ko? Nawala na nga yung pride ko e. Sobrang nawala e. Sobra. Yung mas pipiliin niyo pa yung absent kesa sakin? Bobo ba ako? Hindi ba ako tutulong? Oo tamad ako pero kaya ko namang patunayan ang sarili ko e. Gugustuhin ko ba makakuha ng mababang grade? Hindi syempre diba? Ano ba. Ganun ba ako kawalang kwenta sa paningin niyo? Ang sakit sakit e.

Sana magkakaibigan tayo sa saya at lungkot. Hindi saya lang. Alam ko masaya tayo pero kapag ayaw na sa isang tao, iwanan na? Last resort na? Sobrang sakit e. Guys hindi ako manhid e. Hindi ako manhid.

Sorry pero kailangan ko lang ilabas to.

Hindi naman ako masamang tao e.

May criteria ba sa circle of friends niyo? Ouch kasi e. Sakit. Sobra.

Mabasa niyo man o hindi, basta nailabas ko.

Mahal ko pa din kayo. At sana alam niyo yun.

Dear bff,

Hi Thaene, seatmate since first day! Alam kong I am not really a best friend pero what the hell, i’m considering you as my bestfriend e. Bakit ba? Gusto kong magpasalamat sa lahat ng pagintindi. Alam kong alam mo lahat ng kalokohan ko, alam ko, kahit di mo sabihin. Alam kong naiintindihan mo ako kahit wala akong sinasabi sayo. Alam kong hindi mo ako jina judge dahil hindi ka ganung tao. Kahit medyo hindi na tayo close dahil mas close ka sa iba, umm, nagselos nga ako e. Hehe childish pero yun e. Pero naiintindihan ko naman na medyo malayo talaga ang ugali natin sa isa’t isa. Pero sobrang mahal kita. Sobrang alam kong naiintindihan mo ako at naiiyak nga ako ngayon e. Alam mo namang hindi ko ito kayang sabihin sa personal dahil magiging joke lang lahat at tatawa lang tayo ng tatawa. So bahala na kung mababasa mo ito. Basta mahal kita at salamat sa lahat ng paginitindi. Nalulungkot pala ako dahil hindi na tayo tulad ng dati, yung sa akin ka lang nagke kwento, yung may sarili tayong mundo pero okay lang. Minsan nga ako na yung huling nakakaalam ng mga bagay tungkol sayo e. Grabe o. Tagal ko na kasi kinikimkim hahaha. E wala naman akong matinong kaibigan na pwede pagdramahan kaya bahala na, dito nalang. Ayoko i email, masyadong wala lang. Haha. Basta nagselos ako, nasaktan, nagtampo, pero mahal na mahal kita. Bestfriend and seatmate forever. Salamat sa sobrang pagintindi sakin. Kahit alam mong hindi ako mabuting tao kahit hindi mo sinasabi sakin, alam kong alam mo. Pero mahal na mahal kita. Yun lang. I love you.

“What you don’t know won’t hurt you”

Agree? Disagree? Ako, undecided. Lol. Ewan ko, kayo ba ano? Kasi parang diba kapag hindi mo alam ang isang bagay na makakasama sayo or makakasakit sayo, edi okay na naman talaga na hindi mo malaman diba?

Yun nga lang kapag alam mong may something ka na alam nila na ayaw nila sabihin sayo kasi masasaktan ka lang, masakit pa din. Gets nyo yung gusto kong sabihin?

Sa kabilang banda, may mga nagsasabing mas okay na daw yung alam nila ang isang bagay kesa naman nagmumukhang tanga.

Ang tanong, ano bang mas okay sayo? Magmukhang tanga pero hindi ka nasasaktan or alam mo lahat pero para ka nang pinatay sa sobrang sakit? Mahirap diba?

Siguro minsan sasabihinb mo sa jowa mo “Sabihin mo na agad kung may problema para hindi ako nahihirapan” E duh, kapag sinabi niya kaya sayo na may gusto na siyang iba, magiging masaya ka ba? Hindi ka ba mahihirapan? Same as kapag sinabi niya sayo na may iba na siya pwede mo namang sabihing “Sana hindi mo nalang sinabi ang sakit sakit e” Labo no?

Saan kaya pwede lumugar? Parang lahat talaga ng movement ng bawat tao ay mapupunta sa sakit lang. Saklap e no? Kahit gano ka kasaya, kahit feeling mo ang saya saya mo na, at the end of the day talaga at maiisip mo lahat mapapa “Putangina” ka nalang kasi talaga diba?

E sa ganun daw talaga ang life diba? Parang bato, it’s hard.

Siguro ganun nga lang talaga. Hindi pwedeng laging masaya. Pero dear life, pwede bang hindi naman laging malungkot? Ka depress e.

Travelogue--Divisoria

Where can you find good stuffs for a cheap price? But when I say ‘good stuffs’ I’m not saying that all are working because along with low price comes low quality. Where can you say “I want to go there” but when you’re already there you’ll say “Let’s leave this place”? Nowhere else (for me) but in the ultimate one-stop-shop—Divisoria.

But even if there are many people who want to go to Divisoria (others called Divi/DV) some still are not aware of how to go to the place and where exactly it is located. Divi can be found in the not so good, not so bad town of Tondo which can be found in Manila.

Divi is the place to be when you’re in a ‘I want to go shopping but I don’t have money’ mode; when it’s almost Christmas time and you have many friends and relatives and so, you feel obliged to give gifts because “It’s better to give than to receive”; when your mother gave you money to buy nice clothes at a mall but instead of buying something, you’ve done partying and gimmicking and of course your mother expects you to have new clothes so you will buy nice clothes for a cheaper price.

Other people I know buy stuffs in Divi and then when they got home, the stuffs they have bought are not working anymore. Like wrist watch, pens, etc. Even though the price is right, the quality of the stuff is absolutely wrong. So maybe one could say: “Don’t judge a thing by its price”

I personally always get irritated when I go to Divi. Yes, shopping for lower price is fun but who would have fun when the crowd there seems to not have learned to say “Excuse.” They just walk straight and they don’t care if they are hurting somebody. So tendency is, when I get hit, I hit someone also. Take note of the golden rule: “Do not do unto others what you don’t want others to do unto you” I know I’m wrong but I’m hurt, you know.

Anyway, when you’re at Divisoria at a peak shopping time like before Christmas, you can define what the real meaning of ‘crowded’ is. It’s as if the people there can risk their lives in that crowd just to buy things for their loved ones. Or may be, it’s as if they can risk their lives in that crowd because the things there are cheap and that they have so many loved ones.

There are also many malls at Divisoria like 168, Tutuban Mall, 999 and other number mall. And when you get in to the mall you can see many Koreans, Chinese or whatever their nationality is. Its like the owners of stalls at the mall are mostly foreign and that their staffs are Filipinas. As ironic as it seems, we are in the Philippines but the ‘boss’ at the stalls were foreign and Filipinos are serving for them. Irony at its best.

One thing I can’t understand about that place is that it is called “China town” I really can’t understand why. And I don’t want to know why. So if you want to know why, Google it.

Point is, Divisoria is a good place to be to shop at a cheaper price but one should also know that not all things you buy there are worth the price, the heat, your stress, your energy, your sweat, your effort and everything. But sometimes, there is really that thing called “luck”. So, if you’ll go there, good luck.

On being martyr

Minsan hindi talaga sapat yung mahal mo siya. Yung lahat ibibigay mo sa kanya, lahat ng pagmamahal mo, katawan mo, pera mo, materyal na bagay, lahat lahat ng gusto niya. Minsan kasi hindi talaga. Hindi lahat ng tao ay mamahalin ka dahil mahal mo siya.

Alam mo nang ginagamit ka, papaka tanga ka pa. May jowa na nga yung tao, text pa din kayo ng text. Oo nga at siya ang unang nagtetext. Oo nga at siya ang nagyayaya lumabas. E pumapayag ka naman. Kahit alam mong may jowa siya. Kaloka. Tapos magrereklamo ka. Sasabihin mong "Sobrang pathetic ko na" Aba naman, proud ka pa ba?

Hindi naman masama magmahal e. Pero know your limits. Hindi naman kasi sa lahat ng oras uubra yung line ni Kim Chiu na "Tanga na kung tanga pero mahal kita" Yes, very touching. Pero kung hindi ka talaga mahal ng mahal mo at alam mong ginagamit ka lang, at alam mong nagpapakamartir ka na, Back off na.

Tapos sasabihin mong hindi mo alam ang gagawin mo? Na hindi mo kaya umiwas dahil "Mahal na mahal ko siya e" E hindi ka nga mahal e! Anong gagawin natin? Papaka tanga ka hanggang mahalin ka? E pano kung di ka talaga mamahalin niyan?

Hindi totoong kapag pinatunayan mo kung gano mo sya kamahal, mamahalin ka din niya. Minsan kahit naibigay mo na lahat, balak mo pa ibigay ang kulang, walang effect yan. Lalo na kung may iba siyang mahal.

Tapos kinokontak ka lang niya kapag warla sila ng jowa niya? At ang malala niyan, ine entertain mo pa. Anong nangyari? Tapos sa huli ikaw ang magrereklamo, ikaw ang iiyak gabi gabi? Ikaw ang iinom ng iinom dahil problemado ka? Wow.

Ang mga ganung tao, yung mga manggagamit, dapat iniiwasan yan. Dapat hindi pinagaaksayahan ng panahon. Kahit pa sinabihan ka niya ng 'I love you' pero alam mong mahal niya yung jowa niya, wag kang umasa. Tandaan na hindi lahat ng 'I love you' totoo. So ano yun? Mahal ka niya kapag single siya? Ay puta foul.

Anong gagawin mo? Diba iiwas? "E mahal ko nga e, hindi ko kaya" Yang rason na yan, hindi rin totoo minsan e. Nasanay ka lang siguro na nandyan siya, na sweet siya sayo. Ang tanong: Hindi ba siya sweet sa jow niya? Malamang lamang mas sweet siya dun. Diba?

The fact na may jowa siya at tinetext ka pa at niyaya ka lumabas at ikaw ang magbabayad lahat, you SHOULD KNOW. Ginagamit ka lang. Wag kang maging proud na rebound ka lang. Puta maraming pamalit diyan. Wag na wag mong sasabihing "Wala na akong makikitang katulad niya" Duh, alangan namang katulad pa niya ang hanapin mo diba? Edi sinaktan ka ulit? Pinerahan ka ulit? Pinaasa ka ulit? Ginamit ka lang ulit?

Main point is: Wag magpaka tanga. Marami pa diyang iba na mas makaka appreciate sayo. Na mas worth ng oras mo, ng pera mo, ng katawan mo, ng buong pagmamahal mo. Kailangang tandaan na dapat mas mahal mo ang sarili mo kesa sa iba. Kasi kung mas mahal mo sila at hindi mo sila kayang mawala, talong talo ka.

Dear all,

Hindi talaga sa lahat ng oras nandyan yung mga "kaibigan" mo. Yung akala mo mga kaibigan na nireregaluhan mo pa kapag christmas, ka laughtripan always, at kung ano ano pa. Akala mo tight na kayo e.

Ang saklap kapag nagsimula na ang iwasan, nagkagap na. At eto na ang iwanan sa ere. Akala ko kahit konting pakialam may ibibigay sila. This does not pertains to all my "friends" alam kong may ibang totoo pero madaming hindi.

You should not act in front of a person like nothing happened when you know for a fact that you're talking shits behind that person's back. You should atleast spill that shits up front hindi yung putanginang mambabackstab kayo then plastikan ever kapag kaharap na.

Kung ayaw mong gawin sayo, wag mong gawin sa iba. Napaka kupal ng mga hayop.

Nakakapagod isipin. Ang sakit lang.
Karma nalang bahala sa inyo. Puta.

I'll be my own savior

Share. Nalasing ako nung June6. Tapos eksakto pagkahiga ko sa kama, nagtext si ex ko na “feeling” ko ay mahal ko pa din. Iniwan niya kasi ako e. Nung Dec 26, 2009. Tapos mula noon, wala nang seryosong relasyon ang naganap.

Mula nung iniwan niya ko via facebook messages sa kadahilanang kailangan muna namin ng space samantalang lahat ng pagintindi naibigay ko na at sa “kung tayo tayo talaga” putanginang rason yan, hindi ko pa nasasabi ang aking mga hinanakit mula non.

Naguusap na kami, nagkakatext. Nagsorry na siya. Sinabi kong “okay lang yun, tagal na nun e” kahit alam ko sa sarili ko na hindi ako okay, na ang sakit sakit ng ginawa niya.

Kaya nung June 6. Sa sobrang parang kaya ko na gawin lahat, sinabi ko lahat lahat ng hinanakit ko. As in isang bagsakan. Feeling ko hinayang na hinayang siya dahil sobrang minahal ko siya at binalewala niya lahat. Sorry siya ng sorry hanggang nakatulugan ko na.

Kinabukasan, liligawan daw niya ulit ako. Wow diba? Sana pala ang tagal ko na ginawa yun para matagal na niya ako niligawan ulit. Pero syempre alam kong hindi niya ako mahal. Sabi ko sa kanya na wag niya na akong ligawan kung naaawa or nakukunsensya lang siya. Sabi niya hindi. Naisip lang daw niya. Mas okay naman sakin yung sabihin niyang “Naisip ko lang” kesa sabihin niyang “Mahal kasi kita” Lol at those na gustong gusto marinig na mahal sila ng tao.

Ako, kapag hindi ko maramdaman, ayokong naririnig. Halimbawang alam ko namang hindi mo ako mahal at sasabihin mong mahal mo ko, ay, jirits na jirits ako.

Ngayon, kinikilig talaga ako dahil iniisip niyang ligawan ulit ako. Pero this time siguro, i’ll be smarter. ‘I’ll be my own savior’ hindi na muna ako agad agad bibigay kahit gwapo ang guy! Kahit mahal ko pa ata padin siya. Kahit crush na crush ko siya. Pipigilan ko sarili ko para na rin sa sarili ko.

This time, I’ll be braver.

Lahat ng sobra, masama

Boys, don't care too much. At the same time, don't act like you don't give a fuck. Ika nga, lahat ng sobra, masama. Kapag sobrang you care, nakakasakal. Kapag naman sobrang you don't care, nakakairita.

Sa isang relasyon, dapat sakto lang. Ang iba kasi sa babae, gusto yung hindi sila pinapakealaman. Tapos kapag hindi mo naman pinakealaman, sasabihin nila na "Wala ka namang pakialam sa akin e" tapos kapag masyado mo naman sinubaybayan "Nakakasakal ka naman e"

So dapat ang mga lalake, katulad ng nakagawian, in between. So babae talaga yata dapat ang nakabuka. Isipin nyo nalang na ganun. Dapat lagi kayong nasa gitna. Dumepende kayo sa mood ng babae. Para balanse.

Kasi ang babae, katulad na nga ng sinasabi niyo "Ang gulo gulo ng isip nila" sobrang gulo. Kaya dapat sa mga lalake para tumagal ang relasyon dapat matutong bumalanse.

Parang yung kapag may regla si girlie, matuto kang wag mambadtrip. Kapag masaya si girlie matuto kang wag manira ng mood.

Pero yun nga lang, ang lagay e siya na lang lagi ang iniintindi? Ganito nalang, kapag sumosobra na ang chix, edi dun mo kausapin. Sabihin mo na ginawa mo na lahat para I please sya at hindi mo na alam kung san lulugar. Ayun, mag explain ka. Matatauhan din yan.

Para sa ikatatagal ng relasyon, kailangan ang komunikasyon. Usap lagi. Walang patutunguhan ang paramdaman, ang iwasan, ang parinigan.

Sa pagiging matumal

Una, nagsasawa na ako sa kaka blog ng kainisan ko sa mga tao, sa panglalait sa mga kalait lait na tao, sa pambabara sa mga kabara bara na tao, sa pang o okray sa mga dapat okrayin.

Nag blog ako nga tahimik, ito ngang blog na ito. Na hindi masyado na uupdate dahil...

Pangalawa, naranasan ko nang maging busy sa totoong mundo ko. Maging chismosa at pakialamera alang alang sa storya na ginagawa ko. Totoo ngang walang reporter ang hindi marunong magtanong. And now I say I'm a chismosa slash pakialamera in the making. Lol.

Numbers one and two are just some of my realizations na 'ay, ang tanda ko na'. Oh my gosh guys tumatanda na ako. I seldom drink na nga e. Madalas napapa araw araw pa din pero nililimita ko na ang sarili ko. Dahil naiisip ko "May pasok pa ako bukas e"

Imagine? Me being like that. Na a amaze din ako ha. Diko carry ang mga pangyayari! Haha.

Tapos yung tamad na tamad ka na pumasok dahil pagod na pagod ka na pumasok pero maiisip ko na hindi pwede umabsent dahil sayang ang news, kailangang gawin.

Basically ang nangyari, naiwan ko ang pagsusulat dito para sa pagsusulat sa 'real thing' and it leads me to a very very good "insert right word here'. :)

I, Today, already have 11 published articles on The Manila Times. Ang saya ko lang. Sobrang proud ko sa kasipagan ko pumasok at magsulat ng articles kahit wala namang sweldo. Fun!

Gusto ko ang trabahong ito, gusto ko ang bawat segundong binubuhos ko sa pagsusulat, bawat yosi sa pagiisip, bawat kape sa pagpupuyat, bawat konting pagaangas, bawat medyo pagkamayabang.

P.S Hello followers, sorry at di masyado na a update ha? Love, me.